Η Ανάπτυξη, τα startups και ένα ανέκδοτο…

Στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου, κατά την διάρκεια της εβδομάδας των Μικρό-Μεσαίων Επιχειρήσεων (μΜΕ) SME-Week στο Ευρωκοινοβούλιο, ο εκπρόσωπος της Eurostat μας παρουσίασε μια νέα βάση δεδομένων με στατιστικά στοιχεία για το «Access to Finance» δηλαδή την πρόσβαση στην χρηματοδότηση των μΜΕ.

Η καινοτομία της ήταν πως απεικόνιζε τις συνθήκες πρόσβασης των μΜΕ στην χρηματοδότηση, όλων των μορφών, από τράπεζες, επενδυτικά κεφάλαια μέχρι και ιδιώτες, φίλους και συγγενείς, με δάνεια, εισφορά ιδίων κεφαλαίων, ακόμα και από κρατικές χρηματοδοτήσεις.

Θα σκεφτείτε και δικαίως, τι καινοτομία είναι αυτό; Δηλαδή δεν υπήρχαν τέτοια στοιχεία πριν; Ναι δυστυχώς, όσο τρελό και αν ακούγετε, δεν υπήρχαν… Όσοι από εμάς είμαστε πραγματικά entrepreneurs με 2-3 startups στην πλάτη μας, γνωρίζαμε κάποια πράγματα, αλλά όχι με επίσημα στοιχεία…

Μας τα παρουσίασαν λοιπόν, σαν ΟΕΣΥΝΕ στην ημερίδα «SME, Access to Finance» και μας είπαν πως είμαστε τυχεροί γιατί περιέχει στοιχεία του 2007 και του 2010 δηλαδή πριν και μετά την κρίσης των “Lehman Brothers” που ξεκίνησε στο τέλος του 2008.

Λίγες εβδομάδες αργότερα τα δεδομένα έγιναν διαθέσιμα στην ιστοσελίδα της Eurostat. Μετά μεγάλης μου έκπληξης διαπίστωσα πως περιέχουν στοιχεία για τις Νέες Ταχέως Αναπτυσσόμενες Επιχειρήσεις (Young High-growth Enterprises) YHE, τις λεγόμενες «γαζέλες».

Γαζέλες λέγονται, κατά τον ΟΟΣΑ και την Eurostat, οι νέες επιχειρήσεις (startups) που παρουσιάζουν μέσα στην πρώτη πενταετία της ζωής τους πάνω από 20% ανάπτυξη για τουλάχιστον τρία συνεχόμενα χρόνια και συνήθως συναντώνται στον χώρο της υψηλής προστιθεμένης αξίας, της τεχνολογίας δηλαδή.

Οι ΥΗΕ είναι επομένως οι πραγματικά Επιτυχημένες startups μΜΕ επιχειρήσεις που παράγουν κατά μέσω όρο 5-7 νέες θέσεις εργασίας κατ’ έτος (μελέτη του Kauffman Foundation).

Για την χρηματοδότηση αυτών των επιχειρήσεων, χρόνια τώρα, είχαμε μια σειρά από μύθους να μας στοιχειώνουν… Όπως π.χ., πως την επιχειρηματικότητα την καταστρέφουν οι επιδοτήσεις, ή πως μια καλή ιδέα ή ένα καλό business plan βρίσκει πάντα χρηματοδότες ή είναι εύκολο να πάρει κρατικές επιδοτήσεις…

Πως δεν χρειάζεται να είσαι "λεφτάς", δηλαδή να έχεις εισοδήματα πάνω από 60.000 ευρώ/χρόνο για να ξεκινήσεις μια επιχείρηση υψηλής προστιθεμένης αξίας, μόνος σου…

Αρκετοί ισχυρίζονται πως δεν έχουμε αρκετές επενδύσεις από Angels ή Venture Capitals (VC's) σε τέτοιες επιχειρήσεις επειδή δεν υπάρχει ζήτηση κεφαλαίων συμμετοχών από εν δύναμη καλές ιδέες που πλαισιώνονται από καλές ομάδες γιατί φταίει η νοοτροπία των νέων μας…

Σε όλο το άρθρο θα εξετάσουμε τους τομείς που έχουμε ανάγκη να αναπτύξουμε ως χώρα σύμφωνα με την μελέτη της ΤτΕ του 2009 με τίτλο «ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΧΑΜΗΛΗ Η ΕΞΑΓΩΓΙΚΗ ΕΠΙΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;» του Χρήστου Παπάζογλου (Οικονομικό Δελτίο Τεύχος 32, Μάιος 2009) σελ 40:

«Ενδεικτικό του προβλήματος ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι το γεγονός ότι το μερίδιο των εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων υψηλής και μεσαίας τεχνολογίας ανήλθε στο 30% περίπου του συνόλου των εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων της χώρας το 2006: πρόκειται για το χαμηλότερο μεταξύ των χωρών-μελών της ΕΕ-15 (το μέσο μερίδιο για τις χώρες-μέλη της ΕΕ-15 ήταν υψηλότερο του 65% το ίδιο έτος). Από την άλλη πλευρά, το μερίδιο των εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων χαμηλής τεχνολογίας ανήλθε στο 42% του συνόλου των εξαγωγών βιομηχανικών προϊόντων το 2006. Αυτό ήταν το δεύτερο υψηλότερο μερίδιο στην ΕΕ-15.»

Οι τομείς του ICΤ, της Επιστήμης και της Τεχνολογίας είναι οι κατ’ εξοχήν παραγωγοί προϊόντων μέσης και υψηλής τεχνολογίας και κατ’ επέκταση υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Είναι οι τομείς που έχουμε τόσο πολύ ανάγκη ως χώρα για να μπορέσουμε να αντικαταστήσουμε την απώλεια εισροής κεφαλαίων στην χώρα μας μέσω της περεταίρω επέκτασης του δανεισμού μας. Οι τομείς αυτοί έχουν και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πως επενδύεις 1 και παίρνεις 30, είναι τομείς επομένως με ιδιαίτερα υψηλή πολλαπλασιαστική ισχύ και ισχυρό “spill over effect” για την οικονομία μιας χώρας, χαρακτηριστικά που ισοδυναμούν σε πολλές-πολλές παράπλευρες νέες θέσεις εργασίας.

Για να δούμε λοιπόν τα δεδομένα… Θα αρχίσουμε με την ζήτηση για δανεισμό από τις YHE:

Εδώ παρατηρούμε πως ελάχιστες χώρες έχουν ίση ή μεγαλύτερη ζήτηση (πορτοκαλί χρώμα) από εμάς. Να μην ξεχνάμε πως τα μεγέθη αφορούν επιτυχημένες ΥΗΕ που στην πορεία τους έψαχναν να στηριχτούν μέσω τραπεζικού δανεισμού. Για να δούμε τώρα αν τελικά πήραν το δάνειο πού έψαχναν.

Εδώ βλέπουμε πως μέχρι πριν την κρίση του 2008 υπήρχε πρόσβαση στον δανεισμό αλλά από εκεί και μετά τα πράγματα γίνονται δύσκολα… ο δανεισμός αγγίζει το μηδέν. Παρατηρούμε επίσης πως ποτέ δεν χρηματοδοτούταν παρόλο που υπήρχε ισχυρή ζήτηση ο τομέας της Επιστήμης και της Τεχνολογίας.

Για να δούμε παρακάτω τι γίνεται με την ζήτηση κεφαλαίων μέσω συμμετοχών, Angels, VC’s και όλες τις άλλες πηγές που παρέχουν κεφαλαίο έναντι μετοχών.

Εδώ παρατηρούμε το εκπληκτικό, καμιά χώρα στην Ευρώπη δεν παρουσιάζει μεγαλύτερη ζήτηση κεφαλαίων για συμμετοχές από Angels και VC’s από ότι η Ελλάδα…! Η επόμενη χώρα μετά από μας είναι η Δανία με σχεδόν την μισή ζήτηση από εμάς.

Άρα σε αυτό τον πινάκα καταρρίπτεται ο μύθος της έλλειψης ζήτησης από καλές ομάδες με καλές ιδέες...! Σημειώστε πως μιλάμε για ζήτηση που υπήρχε από επιχειρήσεις που είναι πλέον, αποδεδειγμένα, γαζέλες!

Για να δούμε αυτές οι επιχειρήσεις που είχαν όλες τις δυνατότητες από ποιες πηγές, τελικά πήραν τα κεφάλαια τους…

Για την οικονομία του χώρου έβαλα μόνο δυο πίνακες με τα συνολικά δεδομένα μιας και δεν έχουν καμία απόλυτος διαφορά ως προς την Ελλάδα… Οι Έλληνες αν δεν έχουν δικά τους λεφτά δεν μπορούν να ξεκινήσουν επιχείρηση… δεν μπα να είναι το επόμενο Facebook… αν δεν έχουν λεφτά τέλος…! 

Angels, VC’s και Τράπεζες είναι τo ποιο σύντομο ανέκδοτο…

Επίσης είναι οφθαλμοφανές πως τα Ελληνικά startups ΔΕΝ έχουν καταστραφεί από τις επιδοτήσεις γιατί πολύ απλά ΔΕΝ παίρνουν επιδοτήσεις…

Μια άλλη εξαιρετική παρατήρηση είναι πως η χώρα με την πιο εντυπωσιακή ανάπτυξη σε σχέση με τις ΥΗΕ (Γαζέλες) είναι η Φινλανδία, αν παρατηρήσετε τα πορτοκαλί highlights, φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού πως την επιτυχία της αυτή την έχει βασίσει στην Κρατική παρέμβαση με επιδοτήσεις…!!!

Τέλος είναι ορατό πως σε όλη την Ευρώπη από το 2007 και μετά έχουν περιοριστή σημαντικά οι επενδύσεις που κάνουν οι Angels και τα VC’s… κάτι που είναι συστημικά συνδεμένο με τον τρόπο που εξελίσσετε το φαινόμενο του Financialization, όπου ολοένα και περισσότερο οι Fund Managers ανά τον κόσμο ΔΕΝ προσδοκούν το κέρδος από επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αλλά από επενδύσεις σε σύνθετα χρηματοπιστωτικά  «προϊόντα»…

Εδώ φαίνεται (πίνακας σελ 5) πως ούτε 1000 επένδυσης σε στάδιο εκκίνησης, σε νέες επιχειρήσεις, σε ολόκληρη την Ευρώπη των 500εκ ανθρώπων, δεν έχουν κάνει για το 2010... μιλάμε για μια σταγόνα στον ωκεανό...

Αλλά για να πάμε ένα-δυο βήματα παρακάτω… Έχουν οι Έλληνες την δυνατότητα να διαθέσουν ιδία κεφάλαια για να δημιουργήσουν αρκετές Γαζέλες ώστε να εκμεταλλευτούμε την δημιουργικότητα μας και να ξεκολλήσει η οικονομία?

Για να δούμε την κατανομή των εισοδημάτων στην Ευρώπη του 2006 για να πάρουμε μιαν ιδέα του που μπορεί να είμαστε σήμερα…

Όπως είναι ορατό από το γράφημα μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό, 1-2% του πληθυσμού της χώρας μας, έχει την δυνατότητα αν θέλει να καινοτομήσει και έτσι να στηρίξει με αυτόν τον τρόπο την ανάπτυξη μας…

Οι υπόλοιποι ακόμα και αν έχουν τις ιδέες, είτε δεν έχουν τα χρήματα να καινοτομήσουν (αποτελούν το 95% του πληθυσμού και έχουν εισόδημα κάτω των 35.000 ευρώ ετησίως άρα για να μαζέψουν το αρχικό κεφάλαιο θέλουν μια δεκαετία), είτε είναι πολύ πλούσιοι (εισοδήματα πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο) και δεν τους ενδιαφέρει να καινοτομήσουν και αν το κάνουν είναι από χόμπι ή από δημιουργική ανησυχία…

Αλλά για να δούμε έχουμε τις ικανότητες; Έχουμε τις ιδέες;

Ακολουθεί ένα γράφημα που προέρχεται από τα στατιστικά του ΟΟΣΑ για το 2008, για την καινοτομία την επιστήμη και την τεχνολογία στην Ελλάδα:

Στο γράφημα εμφανίζεται ένα οξύμωρο… ενώ φαίνεται αριστερά πως παράγουμε για ξένους ή με ξένους, 6 φορές περισσότερες πατέντες από ότι όλοι οι λαοί του ΟΟΣΑ, για εμάς δεν κατοχυρώνουμε σχεδόν τίποτα… Επίσης δεν αξιοποιούμε σχεδόν τίποτα, μιας και δεν έχουμε δαπάνη επενδύσεων υψηλού ρίσκου (Venture Capital)…!

Συμπέρασμα, δεν είναι η έλλειψη ιδεών που δεν παράγουμε καινοτομία, δεν είναι η ανικανότητα μας να αξιοποιούμε τις ιδέες μας, μιας και όταν έχουμε χρήματα μια χαρά το καταφέρνουμε.

Αυτό που μας λείπει λοιπόν είναι τα χρήματα και η πίστη στις δυνατότητες μας, όπως επίσης και να καταλάβουμε πως αυτές οι λύσεις που αποδεδειγμένα δεν λειτουργούν στην χώρα μας εδώ και χρόνια δεν πρέπει να ξαναχρησιμοποιηθούν (VC's, τραπεζικά κριτήρια ως ενδιάμεση για ΕΣΠΑ κτλ).

Αν δεν καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε το 95% του πληθυσμού μας που ενώ μπορεί να έχει ιδέες δεν έχει καμία δυνατότητα να τις αξιοποιήσει, μιας και χρηματοδότηση δεν μπορεί να λάβει από πουθενά, δεν θα τα καταφέρουμε ως χώρα και η ανάπτυξη, η ανταγωνιστικότητα και η ευημερία θα μείνει ένα όνειρο μακρινό…

Τώρα για το ότι οι επιδοτήσεις στην καινοτομία και στα startups δεν είναι το πρόβλημα αυτό είναι αυταπόδεικτο, μιας και η Φιλανδία ότι έχει επιτύχει το έχει κάνει με τις επιδοτήσεις, που σημαίνει πως αυτό που μας λείπει είναι ο τρόπος, ένας τρόπος που να λειτουργεί στην Ελλάδα!

Ο τρόπος λοιπόν είναι εδώ και λέγετε iDea Framework

Το ανεξάρτητο κράτος, άγνωστο μέχρι σήμερα, των «Απανταχού Κερδοσκόπων»

Ή διαφορετικά Financialization vs. Real Economy…

Ποια η διαφορά μεταξύ Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και Χρηματοπιστωτικού Καπιταλισμού;

Είναι η διαφορά που έχει μια κληματαριά από μια χρηματαριά (στα αγγλικά θα τα έλεγα σε ελεύθερη μετάφραση, Moneytree’s vs. Appletree’s)…

Η κληματαριά παράγει εξαιρετικά σταφύλια με ελάχιστο κόστος συντήρησης, προσφέρει σκιά και ωραίες στιγμές στους ανθρώπους που την έχουν… Άρα παράγει πλούτο στη ζωή μας…

Η χρηματαριά είναι ένα εικονικό «δέντρο» που παράγει «πλούτο» από το πουθενά, είναι εφεύρεση των μεγάλων «Investment Bank’s» παιδί των πολυπληθών οικονομολόγων του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι τα σύνθετα χρηματοοικονομικά εργαλεία «Synthetic Financial Instruments» CDS, CDO, παράγωγα κτλ.

Η διαφορά που έχουν είναι σαφής, ένα τσαμπί σταφύλι αν το πας στην λαϊκή μπορείς να το πουλήσεις. Άρα ένα τσαμπί σταφύλι είναι πλούτος, η κληματαριά παράγει αξία ανταλλάξιμη στον πραγματικό κόσμο. Ακόμα και αν δεν είχαν εφευρεθεί τα χρήματα πάλι το τσαμπί θα είχε αξία.

Η μετοχή μιας επιχείρησης που παράγει οτιδήποτε έχει μια πραγματική αξία, επειδή εδράζεται σε κάτι άμεσα χρήσιμο, είναι λοιπόν και αυτή πραγματικά ανταλλάξιμη.

Αντίθετα οι χρηματαριές είναι μια σειρά «προϊόντων» (στοιχημάτων, επί στοιχημάτων), που δεν εδράζονται στον πραγματικό παραγωγικό κόσμο και δεν μπορούν να καλύψουν αυτά καθαυτά τα «προϊόντα» (αν υπάρχουν τέτοια στο φυσικό επίπεδο) καμιά πραγματική ανάγκη βιοπορισμού όπως η σίτιση, που αντίθετα όμως μπορεί να καλύψει ένα τσαμπί σταφύλι. Αν δεν είχαμε εφεύρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα CDS θα ήταν κουρελόχαρτα.

Οι χρηματαριές λοιπών έχουν δημιουργήσει ένα φαινόμενο τα τελευταία 15 χρόνια που αποκαλείτε Financialization.

Επειδή η καθημερινή ενασχόληση και το κυνηγητό που απαιτεί η διαχείριση της επιχειρηματικότητας, είναι εξαιρετικά κουραστική διαδικασία, αρκετά δύσκολη και απαιτητέ μεγάλη προσπάθεια και εργατικότητα, οι «investment bankers», οι επενδυτές τους μαζί με την στρατιά των οικονομολόγων, των αναλυτών και των διαχειριστών τους, έχουν εφεύρει αυτό που τους βολεύει περισσότερο, δηλαδή μια σειρά «εικονικών προϊόντων» που τα ονομάζουν «synthetic financial instruments». Όπου στην πραγματικότητα είναι στοιχήματα επί στοιχημάτων που διακινούνται για να στοιχηματίζουν μεταξύ τους οι παραπάνω συντελεστές της αγοράς και έτσι να μπορούν να αυγατίζουν τα χρήματα τους χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να ασχολούνται με οτιδήποτε παραγωγικό και κουραστικό.

Αυτά τα στοιχήματα όμως μοχλεύουν άμεσα, με σχέση 1:100, το οτιδήποτε μπει στον στόχο τους… δηλαδή είναι δυνατών με 1δις ευρώ να καταποντίσεις ομόλογα αξίας 100δις ευρώ, με μερικά κλικ του ποντικιού σου…!

Μιλάμε για εκτόξευση της αδρεναλίνης του τζόγου, σε τρελά ύψη, για αυτούς που «παίζουν» με τέτοια παιχνίδια…

Αυτό το «παιχνίδι» όμως έχει κάποια προβλήματα:

• ΔΕΝ έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό, μιας και είναι συγκεκαλυμμένος τζόγος (όπως είπε ένας γερουσιαστής στον πρόεδρο της Goldman Sachs «έχετε μετατρέψει την Wall Street σε ένα απέραντο καζίνο»),
• ΔΕΝ αποτελεί υγιή δραστηριότητα (κάποιοι θα έλεγαν ηθική, εγώ την χαρακτηρίζω εγκληματική)
• Tο χειρότερο όμως είναι ότι καταπίνει με τρελούς ρυθμούς την πραγματική οικονομία…!

Κάποιοι παρομοιάζουν αυτό το φαινόμενο, με οικονομική μαύρη τρύπα που καταπίνει τα πάντα γύρω της… και ιδιαίτερα την πραγματική οικονομία!

Στον πινάκα που ακολουθεί φαίνεται με εξαιρετικό τρόπο το φαινόμενο…

Το GDP (το ΑΕΠ) των ΗΠΑ το 1995, προερχόταν κατά περίπου 18% από την λεγόμενη χρηματοοικονομική «βιομηχανία» (Financial industry), που αντικατοπτρίζεται από τις έξι μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ.

Tα τελευταία 15 χρόνια το ποσοστό αυτό εκτοξεύτηκε για το 2009 στο τρελό μέγεθος του 62% !!! Δηλαδή μέσα σε 15 χρόνια η εικονική οικονομία από το 18% που ήταν τώρα αποτελεί τουλάχιστον το 62% της συνολικού μεγέθους της οικονομίας των ΗΠΑ…!

Δηλαδή συμπιέστηκε ο πλούτος της παραγωγικής οικονομίας των πολιτών των ΗΠΑ μέσα σε 15 χρόνια, από το 82% του ΑΕΠ στο 38% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να βρίσκετε όλος ο πλούτος της χώρας στα χέρια έξι επενδυτικών τραπεζών, επενδυμένος σε «synthetic financial instruments» και όχι στην πραγματική οικονομία…! Δηλαδή στις επιχειρήσεις που παράγουν αληθινή αξία και δίνουν δουλειά σε χιλιάδας ανθρώπους.

Δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για ένα «death spiral», που ξεκίνησε από την ανεργία που προκάλεσε και ανατροφοδότησε το σύστημα και κατάληξε στην κρίση του 2008.

Το εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ είναι σε ευθεία συνάρτηση με την εξέλιξη του φαινομένου (Financialization) και τα μεγέθη βαίνουν παράλληλα.

Ανεβαίνει το ποσοστό των χρηματαριών έναντι των κληματαριών; αναβαίνει και ευθέως ανάλογα το χρέος…!

Αν παρατηρήσετε τα εξωτερικά χρέη των χωρών στον παρακάτω σύνδεσμο, θα προσέξετε πως χώρες που δεν έχουν εξελιγμένο «Financial Industry» και είναι βασικά αγροτικές οικονομίες ή έχουν υψηλά επίπεδα παραγωγής προϊόντων, έχουν εξαιρετικά χαμηλά χρέη. Η Ελλάδα ανήκει στην κατηγορία του, δεν παράγω και δεν έχω καμία χρηματοοικονομική βιομηχανία…

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

Αβίαστα λοιπόν βγάζω το συμπέρασμα πως εκτός από τις 203 χώρες των Ηνωμένων Εθνών, έχει δημιουργηθεί ένα νέο άγνωστο μέχρι σήμερα «κράτος» (ένα χαρακτηριστικό όνομα θα ήταν η Χώρα των Κερδοσκόπων) που πολίτες του είναι οι απανταχού τον κόσμο μεγάλο-κεφαλαιούχοι και οι απανταχού υπηρέτες αυτού του συστήματος, κρατική του δομή είναι η λεγόμενη «International Financial Industry» και επίπεδο «ύπαρξης» είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό ηλεκτρονικό δίκτυο.

Αυτό το αόρατο κράτος προκαλεί το φαινόμενο που λέγετε Financialization και επιτίθεται ακατάσχετα στην πραγματική οικονομία με ολέθρια αποτελέσματα για τους ανθρώπους απανταχού στον κόσμο.

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και είναι αμιγώς οικονομικός… ο εχθρός είναι η «Χώρα των Κερδοσκόπων»…

Λύσεις όπως αυτή που προτείνονται από το ΔΝΤ (IMF) με τον φόρο για τις τράπεζες είναι απλώς μια προσπάθεια συγκάλυψης του προβλήματος και στην πραγματικότητα μας αποσπά την προσοχή από τις αληθινές λύσεις που πρέπει να δοθούν για να καταπολεμήσουν το πρόβλημα στην ρίζα του.

Ποιες λύσεις; Μα είναι απλές,

Α) Ο κανόνας του «First-Tier», απόλυτη απαγόρευση σε οποιοδήποτε χρηματοοικονομικό στοιχείο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που δεν έχει να κάνει άμεσα με μια πραγματική αξία στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή το εκάστοτε χρηματοοικονομικό στοιχείο να πρέπει να είναι συνδεδεμένο σε ένα μόνο βήμα μακριά από την πραγματική αξία που αντιπροσωπεύει. Αυτό καταργεί όλα τα περίεργα παράγωγα (derivatives...) σαν τα CDS. Κάτω από προϋποθέσεις θα ήταν δυνατών να υπάρχουν μέχρι και «Second-Tier» παράγωγα αλλά με μηδενική μόχλευση.

Β) Η απαγόρευση στις τράπεζες να παίζουν των διττό ρόλο των “Investment Bank’s”, δηλαδή η απόλυτη αποσύνδεση τραπεζικής και επενδυτικής λειτουργίας. Να επανέλθει δηλαδή το “Boring Banking” που εφαρμόστηκε μετά το κραχ του 1930 και σταδιακά επανήλθε την δεκαετία του 1990. (Δηλαδή για να μην βαριούνται οι τραπεζίτες πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να διαλυθούμε εντελώς… απίστευτο!)

Βεβαίως κάτι πρέπει επίσης να γίνει και με τις ασφαλιστικές με τις αντασφάλειες και την κεφαλαιακή τους επάρκεια απέναντι σε χρηματοπιστωτικούς κινδύνους με σπειροειδή χαρακτηριστικά…

Οτιδήποτε άλλο και αν δείτε σαν προτεινόμενα μετρά στις επόμενες G8, G20 κτλ. για εμένα είναι εκ του πονηρού…

Φανταστείτε έναν κόσμο που οι απανταχού επενδυτές να μπορούσαν μόνο, ήτε να δάνειζαν με τόκο (σχετικά χαμηλό 2-3%) ήτε αν ήθελαν μεγαλύτερες αποδόσεις να έπρεπε να επενδύουν μόνο σε πραγματικές επιχειρηματικές δράσεις… Σήμερα αντ’ αυτού έχουν τα «προϊόντα» τους και τζογάρουν σαν να ήταν παίκτες σε καζίνο…

Αυτή λοιπών είναι η διάφορα του Χρηματοοικονομικού Καπιταλισμού και του Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και αυτή είναι η αιτία των δυνών που ζούμε.

Θα ήταν εξαιρετικά προοδευτικό και αριστερό ή αν θέλετε σοσιαλιστικό να βοηθούσαμε την επιχειρηματικότητα και όχι την άναρχη χρηματοπιστωτική ασυδοσία. Γιατί η μια παράγει πλούτο και δουλειές και η δεύτερη διαλύει τις κοινωνίες με σκοπό το κέρδος.

Για περισσότερες πληροφορίες, search internet for “Financialization” ή διαβάστε παρακάτω.

http://en.wikipedia.org/wiki/Financialization

http://rortybomb.wordpress.com/2010/05/04/13-bankers-financialization-and-the-real-economy/