Κύπρος, τι δεν έχει δει κανείς ακόμα…

Τα πράγματα στην οικονομία είναι απλά, αρκεί να μπορείς (θέλεις ίσως...) να δεις μακριά.

Η Κύπρος βασίζει ένα μεγάλο κομμάτι του ΑΕΠ της (περίπου 45%) όπως και η Αγγλία, το Λουξεμβούργο και ακόμα και η Αμερική, στο λεγόμενο Financial Industry.

Με την χθεσινοβραδινή απόφαση του Eurogroup ουσιαστικά δολοφόνησαν, με μια σφαίρα στο κεφάλι, ολόκληρη την χρηματοοικονομική βιομηχανία της Κύπρου.

Ένα απλό παράδειγμα, 

Μέχρι την περασμένη Παρασκευή μια Ελληνική επένδυση σε ένα startup που θα εφάρμοζε το λεγόμενο Equity Based Crowdfunding και που θα είχε την νομική και ταμιακή διαχείριση του στην Κύπρο λόγο του ευέλικτου χρηματοπιστωτικού νομικού πλαισίου, μόλις τελείωσε για την Κύπρο.

Ενώ όλες οι άδειες από την Κυπριακή Επιτροπή κεφαλαιαγοράς έχουν εγκριθεί το σύστημα χρέωσης πίστωσης έχει ολοκληρωθεί, η Ελληνική επένδυση στην Κύπρο ακυρώνεται.

Το κόστος για το startup τεράστιο, η ζημιά απίστευτη, 12 μήνες χαρτούρας και εξόδων, σε μια νύχτα τέλος.

Τώρα όλο το εγχείρημα πρέπει να αλλάξει χώρα.

Φανταστείτε τώρα, πόσες εταιρείες θα κάνουν το ίδιο την Τρίτη το πρωί.

Τώρα φανταστείτε, τι σημαίνει αυτό για την ανεργία στην Κύπρο…

Και αυτό που δεν φαντάζεστε…

Αν φύγουν τα επιπλέον κεφάλαια από την Κύπρο και το Τραπεζικό σύστημα χάσει την δυνατότητα του να δανείζει την πραγματική οικονομία, που τώρα πρέπει να αναπτυχθεί από την αρχή, τι θα συμβεί?

(Update 17/3/2013, 14:35 | Ο κ. Α. Παράσχος αρχισυντάκτης της Καθημερινής Κύπρου είπε στον Σκαι 100,3 στις ειδήσεις στον Ν. Ανδρίτσο, πως από τα 68δις€ καταθέσεων την περασμένη εβδομάδα έφυγαν 10δις€ και είναι έτοιμες εντολές στο σύστημα για άλλα 10δις€ για μόλις ανοίξουν οι Τράπεζες... άρα ήδη απωλέσθη το 30% των καταθέσεων...)

Απλά αυτό που ζούμε στην Ελλάδα, που η εσωτερική ζήτηση έχει διαλυθεί και ταυτόχρονα καμιά επιχείρηση δεν μπορεί να δανειστεί, θα συμβεί και στην Κύπρο.

Και μετά τι?

Τίποτα, το γνωστό death spiral θα τα διαλύσει όλα…

Θα μου πείτε τι θα μπορούσε άλλο να γίνει?

Μα είναι απλό.

Λίγο χρόνο να τους έδιναν, δανείζοντας τα χρήματα που χρειάζονται (περίπου 3,5δις€) μέχρι να γίνει η γεώτρηση επιβεβαίωσης και να μπορούν τιτλοποιηθούν τα κοιτάσματα του φυσικού αερίου, θα ήταν αρκετό.

Θα κόστιζε στους Ευρωπαίους ελάχιστα και θα αποτελούσε αληθινή αλληλεγγύη.

Από ότι φαίνεται στην Ευρώπη πλέον έχει εκλείψει και η αλληλεγγύη και η λογική.

Αν ήθελαν να έκαναν κανονικό bail-in έπρεπε να κουρέψουν με την σειρά ανάληψης ρίσκου, δλδ πρώτα τους μετόχους, μετά τους πιστωτές (λέγε με ΕΚΤ), μετά τους προθεσμιακούς λογαριασμούς και τέλος τους μικροκαταθέτες… Επιπλέον για πιο λόγο να κουρέψουν καταθέτες σε τράπεζες που είναι επαρκώς κεφαλαιοποιημένες? Γιατί οριζόντια και γιατί όλοι?

Και μετά συζητάμε για Φεντεραλισμό?!…

Πως μπορεί να υπάρξει Φεντεραλισμός χωρίς αγνή αλληλεγγύη των λαών στην βάση της κοινής λογικής?

Ευρώπη καληνύχτα.

Ελληνική κρίση part-2, η φούσκα των ακινήτων έρχεται…

Η πρώτη κρίση της Ελλάδας προκλήθηκε από την σχέση δημοσίου χρέους και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών… 

Κάναμε τα πάντα, ακροβατικά θα έλεγα και τώρα αναμένουμε την ανακεφαλαιοποίηση που θα αντικαταστήσει τα χαμένα κεφάλαια των τραπεζών από τα κουρέματα των ομολόγων και από την φυγή των καταθέσεων…

Και ενώ αμέριμνοι περιμένουμε να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση και να έρθει η ανάπτυξη, με τρόμο διαβάζω εδώ πως οι τράπεζες μας με την παρότρυνση της Τρόικας έχουν βγάλει στο σφυρί να πουλήσουν τα δάνεια των πολιτών που είναι στο «κόκκινο», σε Distress Funds, μαζικά…

Με μεγίστη τιμή το 15% της αξίας των απαιτήσεων!!!! …

Θα μου πείτε "και τι περιμένεις να κάνουν οι τράπεζες?"

Σε καπιταλισμό ζούμε… όποιος δεν πληρώνει του παίρνουν το σπίτι....

Θα ήταν έτσι απλό αν η τιμή πώλησης των δανείων ήταν στο 90% ή άντε στο 75%...

Αλλά στο 15% είναι τρέλα!!

Γιατί τα «κόκκινα» δάνεια ανέρχονται στο ποσό των 55,6δις !

Ή το 25% του συνόλου των στεγαστικών δανείων!!!

Δείτε εδώ…

Με απλά μαθηματικά αν οι τράπεζες μεταβιβάσουν προς 15% αυτά τα 55δις θα αποκτήσουν αμέσως ζημιές 47,2δις !!!

Όση ήταν η ανακεφαλαιοποίηση, ολόκληρη…!!!

Αλλά δεν τελειώνει εδώ ο εφιάλτης… αν βγουν στο σφυρί τόσα σπίτια θα πέσουν κάθετα, περί τα 60%, οι εμπορικές αξίες όλων των ακινήτων!!!

Αυτό θα συμπαρασύρει την αξία των assets των τραπεζών μας που χρησιμοποιούνται με την μέθοδο Risk-Weighted Assets (RWA) για να υπολογίζεται το Capital Adequacy Ratio (CAR) από όπου προκύπτει και το φημισμένο Core Tier1 που χρειαστήκαν 45δις ανακεφαλαιοποίηση για να το φέρουμε στο +10% ... !!

Αν αυτό συμβεί, τα assets των τραπεζών μας θα γίνουν devalueted (θα χάσουν την αξία τους) και με απλά μαθηματικά, αν από σύνολο δανείων 227δις πουλήσουν τα 55δις θα μείνουν, εγγράφοντας ζημιές 47δις, με 227-55=172δις, αν αυτά τα ακίνητα χάσουν αξία 60% τότε τα assets των τραπεζών μας θα πέσουν κατά 102δις!!!!

Άρα ζημιές 45δις από την πώληση των δανείων συν 102 δις πτώση αξιών των ακινήτων… μιλάμε δεν θα μείνει τίποτα…

Θα ψάχνουμε ανακεφαλαιοποίηση 150δις ξανά!!!

Ποια ανάπτυξη?  Αρμαγεδδών μας περιμένει…

Κρίση νούμερο 2, αλά Ισπανία και Ιρλανδία…  

Έτσι εξηγείτε η σπουδή του ΔΝΤ να ζητήσει κούρεμα 30% σε όλα τα δάνεια μαζί με ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής… γιατί αν συμβεί αυτό, τετέλεσται …

Αλλά για να δούμε τα νούμερα σε αυτή την περίπτωση:

Ας υποθέσουμε πως αντί να πουλήσουμε τα δάνεια, κάνουμε κούρεμα 15% σε όλα και ταυτόχρονα μειώνουμε σε όλους τα επιτόκια για δυο χρόνια στο 1,5%.

Έτσι για κάποιον που έχει ένα δάνειο 100.000€ με επιτόκιο 5% σήμερα και πληρώνει περίπου 700€ τον μήνα, με το κούρεμα και την μείωση του επιτοκίου για δυο χρόνια θα πληρώνει 434€ δόση. Η μείωση θα αντιστοιχεί σε περίπου 37% ελάφρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Αυτό  θα είχε ένα κόστος σαν κούρεμα 34δις και σαν κόστος επιτοκίων περίπου στα 5δις ανά έτος άρα ένα συνολικό κόστος της τάξης των 44δις περίπου.

Μα αυτό είναι το ίδιο κόστος με την πώληση των κόκκινων δανείων στα Distress Funds!!!

Αυτή όμως η επιλογή δεν επιφέρει την μαζική εκποίηση ακινήτων οπότε δεν θα προκαλέσει μια δεύτερη κρίση τύπου «φούσκας ακινήτων», Ισπανίας ή Ιρλανδίας…!!

Και επιπλέων θα είναι και κάτι εξαιρετικά τίμιο και για τις τράπεζες αλλά και για τους πολίτες…

Όσοι διαβάζεται αυτό το ποστ και ειδικά οι θεσμικοί σκεφτείτε τι πάτε να κάνετε…

Θα καταστραφούμε μόνοι μας!

Ξυπνήστε!

Η εξομολόγηση ενός αναποφάσιστου…

Είναι πρωί και είναι η μέρα των εκλογών που μπορεί να αλλάξουν την πορεία της Ελλάδας και ίσως της Ευρώπης…

Νιώθω την ανάγκη να αιτιολογήσω την ψήφο μου δημόσια…

Από τότε που ψηφίζω (είμαι 45 ετών), μέχρι σήμερα, μόνο τα τελευταία 3 χρόνια έχω ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική.

Συνήθιζα να ασχολούμαι με την δουλειά μου περισσότερο, μέχρι που το 2009 οι τράπεζες μου έκαναν αδύνατο να συνεχίσω την δραστηριότητα μου. Εντελώς ανεξήγητα, μιας και προϊόν εξαγωγικό είχα, τζίρο με μεγάλα margin είχα, πελατεία είχα και μόλις πριν 6 μήνες τους είχα αποπληρώσει 180.000 ευρώ από την πιστωτική μου γραμμή των 230.000 ευρώ με προσημείωση που διέθετα, μου αρνούνταν την οποιαδήποτε δανειοδότηση παρόλο που το υπόλοιπό μου πλέον ήταν 50.000 με την ίδια προσημείωση των 230.000…!!

Έτσι, ένα πρωινό σαν το σημερινό άρχισα να ασχολούμαι με την πολιτική και συνδικαλίστηκα στην Ομοσπονδία Νέων Επιχειρηματιών, για να καταλάβω τι είναι αυτό που με καταστρέφει…

Κατά καιρούς είχα ψηφήσει τα πάντα… Οικογενειακώς ήμασταν πάντα ΝΔ…

Συνειδητά το 2004 ψήφισα Κώστα Καραμανλή, και ξανά την δεύτερη φορά… Το 2009 ψήφισα τον ΓΑΠ, επίσης στήθηκα στην ουρά για να ψηφίσω Σαμαρά στις εσωκομματικές της ΝΔ. Έχω αρκετές συμπάθειες στην ΝΔ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Κ. Χατζιδάκη και προσφάτως με τον Κώστα Μπακογιάννη… Την Ντόρα, όχι δεν την συμπαθώ όπως καταλάβατε…

Συμπαθώ και τον Μάνο αρκετά… Στις 6 Μαΐου όμως, ψήφισα Κατσέλη …

Τώρα που έχω καταλάβει τι μου συμβαίνει θεωρώ τον εαυτό μου κλασσικό φιλελεύθερο, πρεσβεύοντας το πνεύμα του Thomas Jefferson, ναι είναι αυτός που θεσμοθέτησε την δωρεάν Δημόσια παιδεία στην Αμερική του 1783, είμαι δημοκράτης φιλελεύθερος… Ίσως για τα Ελληνικά δεδομένα αυτό να μεταφράζεται αριστερός φιλελεύθερος …

Βλέπε Ματσαγγάνης, Κατσέλη, Δραγασάκης, Παπαδημούλης, Αρσένης….

Αυτό που μας συμβαίνει στην Ελλάδα είναι δυο προβλήματα ταυτόχρονα, α) ένα κράτος δυσλειτουργικό με δημοσιονομικό πρόβλημα και β) ένα τραπεζικό σύστημα που διαπερνιέται από μια συστημική δυσλειτουργία του Ευρωσυστήματος.

Στο πρώτο μνημόνιο (όσοι θα με θυμούνται στο twitter) ήμουν αναφανδόν υπέρ, γιατί βελτίωσε αρκετά από τα προβλήματα της χώρας/κράτους (όχι όλα) και ιδίως το έλλειμμα, μιας και κατάφερε μια διόρθωση, της τάξης των 23δις σε δυο χρόνια με αποτέλεσμα πιθανώς, φέτος να έχουμε οριακό πρωτογενές πλεόνασμα.

Επιπλέον, αν δεν είχαμε το δεύτερο πρόβλημα, που άργησα να καταλάβω μιας και αντιλήφτηκα τι συμβαίνει μόλις πριν τέσσερις μήνες, τώρα θα είχαμε δημόσιο έλλειμμα 4-5% από μεγαλύτερο του 15% που είχαμε το 2009...

Ποιο είναι το πρόβλημα? Η ανυπαρξία Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Ένωσης…

Όταν υπογράψαμε την συνθήκη του Μάαστριχτ και απεμπολήσαμε το κυρίαρχο δικαίωμα μας να ελέγχουμε την εξαγωγή των κεφαλαίων από την χώρα, το κάναμε για μια υπόσχεση που ευαγγελίζονταν την Οικονομική και Νομισματική Ένωση της ΕΕ με ένα νόμισμα, μετά από το πέρας μερικών ετών. Αρχικά είχαμε το ECU και αργότερα αποκτήσαμε το ευρώ ως φυσικό νόμισμα.

Για να έχουμε αυτό το κοινό νόμισμα απεμπολήσαμε μια ακόμα σειρά κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως πχ. το να ελέγχουμε το τραπεζικό μας σύστημα παραχωρώντας εξ ολόκληρου και συνταγματικά, αυτή την δουλειά στην ΕΚΤ.

Για χρόνια όποιος νόμος ερχόταν από την ΕΕ σαν οδηγία στην βουλή που αφορούσε το τραπεζικό σύστημα ψηφιζόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Όλα αυτά τα κάναμε για να έχουμε ένα κοινό τραπεζικό σύστημα, με κοινή εποπτεία, κοινούς κανόνες και εντέλει μια Τραπεζική Ένωση δηλαδή Banking Integration όπως το ορίζει η ΕΚΤ:

“The market for a given set of financial instruments or services to be fully integrated when all potential market participants in such a market (i) are subject to a single set of rules when they decide to deal with those financial instruments or services, (ii) have equal access to this set of financial instruments or services, and (iii) are treated equally when they operate in the market” 

H Τραπεζική Ένωση θα επέτρεπε όλοι οι πολίτες της ΕΕ να μπορούν να δανείζονται από οπουδήποτε στην ευρωζώνη με μόνο ένα credit rating, όπως συμβαίνει στην Αμερική. Όμως τους τραπεζίτες μας, όπως και τους ευρωπαίους συναδέλφους τους, δεν τους ενδιέφερε να έχουν ενδοκοινοτικό ανταγωνισμό γιατί έτσι δεν θα μπορούσαν να κάνουν παιχνίδι σε μια κλειστή αγορά όπως είχαν συνηθίσει.

Τα επιτόκια θα συμπιέζονταν στις πιστωτικές κάρτες (πχ Ελλάδα 17% - Ολλανδία 7%), οι καινοτόμοι λχ. αν δεν έβρισκαν ευήκοα ώτα στην Ελλάδα θα έβρισκαν αλλού χωρίς να χρειαζόταν να αλλάξουν έδρα. Επίσης δεν θα διασώζονταν οι τραπεζίτες με το κόστος να πέφτει στους φορολογουμένους (bail-out) μιας και θα ήταν άσχετο αν έκλεινε μια μεγάλη Τράπεζα σαν πχ την Alpha, από κακές τις επιλογές σε αγορές ομολόγων γιατί α) το European Redemption Fund θα κάλυπτε τους κατάθετες και οι μέτοχοι θα έχαναν την τράπεζα τους σε μια νύχτα (bail-in) και β) οι επιχειρήσεις μιας και θα μπορούσαν να δανειστούν από παντού δεν θα ήταν εξαρτημένες από τις τοπικές τράπεζες όπως είναι τώρα, έτσι οι οικονομίες θα ήταν ασφαλείς σε μια τραπεζική κρίση ρευστότητας λόγω του υψηλού βαθμού οικονομικής ενοποίησης.

Η αντίδραση των τραπεζιτών με τις αναβολές επί των αναβολών, lobbying κτλ, είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά από απαραίτητα μέτρα - «νομικά πλαίσια» να μην υλοποιηθούν ποτέ ή να καθυστερήσουν μια δεκαετία όπως το European Redemption Fund ή το European Credit Rating Framework ή ακόμα και η θεσμοθέτηση ενός συστήματος European Banking Madiation.

Έτσι σιγά-σιγά σε κάθε χώρα δημιουργήθηκαν κλειστά τραπεζικά συστήματα, μιας και στις Τράπεζες σε συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τους επιτράπηκε να διαχωρίζουν τους πολίτες της ΕΕ βάση του τόπου κατοικίας τους, κάτι εξόφθαλμα αντίθετο με την Κοινοτική λογική της Κοινής Αγοράς, με αποτέλεσμα να συμβαίνει το τρελό του να: έχουμε ελεύθερη διακίνηση καταθέσεων χωρίς ταυτόχρονα να έχουμε ελεύθερη διακίνηση πιστώσεων.

Όταν ήρθε η κρίση του 2008 με την Lehman Brothers, οι αγορές μετά το πρώτο σοκ, αναλύοντας τα αποτελέσματα, διαπίστωσαν πως στην Ευρώπη τα τραπεζικά συστήματα είναι απομονωμένα μεταξύ τους, όπως και οι οικονομίες μας είναι ανοχύρωτες σε ένα bank run…!

Έτσι τσίμπησαν τον πιο αδύναμο κρίκο, την χώρα μας και άρχισαν να την χτυπούν…

Μια πρώτη ένδειξη του φαινομένου που έχει καταγραφεί ήταν τα πρώτα 25δις καταθέσεων των Μη Κατοίκων που έφυγαν για αλλού στις αρχές του 2009, όπου υποβοηθηθήκαν από το πρώτο πακέτο «Κανονιστικής Ρευστότητας» του Αλογοσκούφη…

«Κανονιστική Ρευστότητα» είναι τα χρήματα που δίνει η ΕΚΤ στις τράπεζες για να μπορούν να ανταπεξέλθουν σε απότομες εκκροές καταθέσεων.

Όμως όταν φεύγουν καταθέσεις και αντικαθίστανται από δάνεια «Κανονιστικής Ρευστότητας» οι τράπεζες πρέπει να συρρικνώσουν την έκθεση που έχουν στον δανεισμό στην ευρύτερη οικονομία, γιατί τα Tier 1 κεφάλαια τους δεν επιτρέπουν περαιτέρω δανεισμούς μιας και η «Κανονιστική Ρευστότητα» είναι πάντα ακριβώς τόση όση χρειάζεται για να επιπλέει η Τράπεζα και όχι να δανείζει…

Η διαδικασία συρρίκνωσης προκαλεί μια απομόχλευση δανεισμού στην οικονομία με αποτέλεσμα οι Μικρό Μεσαίες Επιχειρήσεις (ΜΜΕ) να βρίσκονται μπροστά σε ένα φαινόμενο έλλειψης κεφαλαίων κίνησης, με τραγικά αποτελέσματα στην λειτουργία της οικονομίας. Οι ΜΜΕ εργοδοτούν το 90% του εργατικού δυναμικού στην χώρα μας και παράγουν το 80% του ΑΕΠ, αν αποκοπούν από την χρηματοδότηση τότε μόνο βαθιά ύφεση είναι το αποτέλεσμα.

H ΕΚΤ κάθε εξάμηνο κάνει μια έρευνα για να δει πόσες από τις αιτήσεις των ΜΜΕ στις τράπεζες εξυπηρετηθήκαν και πόσες όχι.  Για να δούμε τι συνέβη ακριβώς από το 2007 και μετά:

	2007	2009	2010	2011
Ανάπτυξη/Ύφεση Ελλάδα	+4,3%	-3,2%	-3,5%	-6,75%
Ποσοστό επιτυχούς δανεισμού στην Ελλάδα	87%	34,5%	36%	29,5%
Ποσοστό επιτυχούς δανεισμού στην Γερμάνια	86%	63%	74%	77%

Από την στιγμή που άρχισαν οι εκκροές των καταθέσεων στην Γερμανία όπως φαίνεται και στον πίνακα του Bloomberg παρακάτω η Ύφεση στην οικονομία μας ήταν απλά μονόδρομος.

Το ίδιο ακριβώς έχει συμβεί στην Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία…

Έτσι επιστρέφουμε στο γιατί δεν δούλεψαν τα μνημόνια, η απάντηση είναι απλή, τους Γερμανούς Τραπεζίτες και Βιομήχανους δεν τους συμφέρει να κάνουν το σωστό γιατί έτσι όπως είναι τα πράγματα κολυμπούν στην ρευστότητα, δανείζονται και δανείζουν πλέον για πλάκα.

Τους Γερμανούς τους συμφέρει να χορηγούν μόνο «Κανονιστική Ρευστότητα» στο τραπεζικό μας σύστημα και όχι μέσο του EFSF επιπλέον κεφάλαια ώστε να εξισορροπούν τη στρεβλή σχεδίαση του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος που αντί να είναι ενοποιημένο, λόγω των δικών τους κοντόφθαλμων πρακτικών, απομονώνει οικονομίες και λειτουργεί σαν μηχανισμός αποστράγγισης καταθέσεων στην πρώτη κρίση, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα των υφεσιακών σπιράλ θανάτου που βιώνει όλος ο Νότος…

Η Νέα Δημοκρατία αν ψάξετε το πρόγραμμά της, όπως και του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ και της Δημιουργία Ξανά / Δράσης βασίζονται αποκλειστικά στην ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών μας, με την γνωστή και ΜΗ βιώσιμη λύση της «κανονιστικής ρευστότητας» του PSI…!!!

Κάτι ψελλίζουν για τα ΕΣΠΑ αλλά αυτά δεν αφορούν τις ΜΜΕ όπως περιγράφω εδώ παρά μόνο τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους και τους Μιντιάδες ιδιοκτήτες τους…

Η όποια διαπραγμάτευση κάνουν ΔΕΝ αφορά τις τράπεζες και την λειτουργία τους αλλά δευτερεύοντα θέματα, μιας και αυτό χρήζει ΣΟΒΑΡΗΣ διαπραγματευτικής θέσης όπως την ορίζει εδώ και ο Γιάννης Βαρουφάκης, που ΔΕΝ έχουν!

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα, με τον Δραγασακη να το υποστηρίζει πρώτος, είναι υπέρ μιας άλλης αντιμετώπισης του προβλήματος, με τους λεγόμενους πιστωτικούς κανόνες (κάτι που λανθασμένα προσπάθησε να εξηγήσει ο Στρατούλης).

Τέτοιους κανόνες είχε η ΤτΕ την δεκαετία του 90’ επί διοίκησης του Λουκά Παπαδήμου, μέχρι που παραδώσαμε τα κλειδιά στην ΕΚΤ το 2001.

Τι ήταν οι κανόνες? Απλά αν οι τράπεζες θέλουν να δανείσουν την κατανάλωση που τους αφήνει υπερκέρδη ήταν υποχρεωμένες ένα ίσο ποσό να το δίνουν σε νέα επιχειρηματικά δάνεια… 

Βέβαια οι τραπεζίτες δεν θέλουν με τίποτε ντορβά στο κεφάλι τους… και αυτό μου το δήλωσε αυτοπρόσωπος ο κ. Ράϊχενμπαχ στην συνάντηση που είχα μαζί του…

Έτσι φτάνουμε στην απίστευτη δήλωση του Γ. Προκοπάκη της Δράσης που ούτε λίγο ούτε πολύ, εδώ μου δηλώνει πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση… απλά να ελπίζουμε μια μέρα να έρθει η άνοιξη… (ή η δραχμή)

Εεε… εγώ λοιπόν απαντώ πως, ΟΧΙ κύριοι έχουμε κάτι να κάνουμε και αυτό είναι να ψηφίσουμε σήμερα όλοι ΣΥΡΙΖΑ!

Αν η Ελλάδα ήταν ένα μαγαζί…

Η χώρα μας είναι σαν ένα μαγαζί με καλή θέση που είχε καλό brand και καλή πελατεία…

Αλλά τα προϊόντα μας ξεπεράστηκαν, πέφτουν οι πωλήσεις και πλέον πρέπει να δημιουργήσουμε νέα… και επιπλέον χρωστάμε πολλά...

Οι ιθύνοντες του μαγαζιού λοιπόν μαζεύονται και συζητούν τι πρέπει να γίνει…

Οι δεξιοί συνεταίροι είναι οι σπιτονοικοκύρηδες του μαγαζιού και είναι εξαιρετικά επιδέξιοι να εισπράττουν τα νοίκια τους και να κάνουν βελτιώσεις στα υδραυλικά, στα κεραμίδια, στις πόρτες… και τονίζουν πως μόνο έτσι θα έρθει η ανάπτυξη…

Οι ριζοσπαστικοί δεξιοί συνεταίροι, που επίσης είναι και σπιτονοικοκύρηδες, λένε πως αν σκάψουμε κάτω από το μαγαζί θα βρούμε κοιτάσματα πετρελαίου, επίσης αν διώξουμε την καθαρίστρια και τον κηπουρό που είναι λίγο μελαμψοί θα κάνουμε οικονομία, τέλος αν δείρουμε αυτόν τον βλάκα που παρκάρει μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού θα έρθει νέα πελατεία… Και έτσι μ’αυτά και μ’αυτά ίσως μια μέρα να έχουμε χρόνο και χρήμα να ασχοληθούμε με το προϊόν και τις πωλήσεις…

Οι φιλελεύθεροι, που είναι εξαιρετικά επιδέξιοι στα οικονομικά, λένε τι πρέπει να γίνει στο λογιστήριο του μαγαζιού και στο ταμείο, αλλά όταν συζητάμε για την ανάπτυξη του προϊόντος και των πωλήσεων, λένε πως αν όλοι πάνε στα γραφεία τους στην ώρα τους, μειώσουμε τους μισθούς, βελτιώσουμε την πρόσβαση στο ψυγείο και κάνουμε οικονομία στην ζάχαρη, η ανάπτυξη του προϊόντος και των πωλήσεων απλά θα συμβούν… έτσι μόνα τους… Αν τους μιλήσεις και τους εξηγήσεις για τα χρήματα που χρειάζεσαι για την ανάπτυξη του προϊόντος θα προσπαθήσουν να σε πείσουν πως δεν τα χρειάζεσαι…

Οι κεντρώοι λένε λίγο από όλα, όλων των άλλων… για προϊόν, πωλήσεις, ουγκ…

Οι αριστεροί λένε πως η ανάπτυξη θα έρθει αν οι υπάλληλοι δουλεύουν λιγότερο και πληρώνονται περισσότερο, αν παίρνουν μεγαλύτερες άδειες και αν προσλάβουμε μερικούς ακόμα για να ξεκουράζονται οι παλιοί… για προϊόν, πωλήσεις επίσης ουγκ…

Οι ριζοσπαστικοί αριστεροί λένε να γκρεμίσουμε το μαγαζί και να το ξαναχτίσουμε με οικολογικά υλικά, ανεξαρτήτως του ότι δεν έχουμε καμία δυνατότητα να το κάνουμε αυτό λόγο οικονομικών δυσκολιών επιπλέον απαγορεύεται και από τους κανόνες της πόλης που δραστηριοποιούμαστε... Τέλος λένε πως αν πάρουν το μαγαζι από τον κακό σπιτονοικοκύρη/συνεταίρο, η ανάπτυξη του προϊόντος πάλι θα έρθει και αυτή από μόνη της…

Κάπως έτσι, κανείς μα κανείς δεν μιλάει για το προϊόν… για το πώς ακριβώς, με τα ελάχιστα χρήματα που έχουμε στο ταμείο θα το αναπτύξουμε, για το πώς θα πετύχουμε πωλήσεις και άλλα τέτοια φαιδρά…

Και  γκλου, γκλου, γκλου, βουλιάζουμε…

Που διαφωνώ με τους "φιλελευθέρους", Δράση, ΔηΣυ κτλ και γιατί

Με το ΔηΣυ διαφωνώ σε επίπεδο φιλοσοφικό με την αρχηγό, την ιστορία της και την στάση ζωής που μου δείχνει εύγλωττα τι έχει στο μυαλό της και που το πάει. Ενώ με την Δράση είναι διαφορετικά τα πράγματα, είναι ένα από τα νέα κόμματα που με βρίσκουν πολύ κοντά. Αλλά δυστυχώς για μένα υπάρχουν κάποια αγκάθια που με κάνουν να μην μπορώ να την ψηφήσω…

Πριν όμως αναλύσω την σκέψη μου πρέπει να εξηγήσω ένα πρόβλημα που υπάρχει στο καπιταλιστικό περιβάλλων που ζούμε και επηρεάζει το πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τον φιλελευθερισμό.

Ο καπιταλισμός είναι μια χρήσιμη δύναμη, και ως δύναμη πρέπει να την μελετούμε.

Αν η αγορά ήταν ένας ανελκυστήρας και στο δάπεδο βρίσκονταν η τάση για μέγιστο εγωιστικό κέρδος του ενός (ακραία απληστία) και αντίστοιχα στην οροφή βρίσκονταν η τάση για κέρδος ισομερώς και απόλυτα κατανεμημένο στον πληθυσμό (ακραία αφιλοκέρδεια), τότε ο καπιταλισμός θα ήταν η βαρύτητα.

Η δύναμη της βαρύτητας (όπως η απληστία) είναι μονότονη, είναι παντού και είναι ακατανίκητη. Για να ισορροπήσουμε τις αγορές (θάλαμος του ανελκυστήρα) χωρίς ικανό αντίβαρο του εγωιστικού κέρδους θα χρειαζόμασταν τεράστια δύναμη στον κινητήρα του ανελκυστήρα γιατί θα έπρεπε πρώτα να νικήσουμε την βαρύτητα και μετά να μετακινήσουμε το φορτίο. Ο κινητήρας και η δύναμη του είναι η ποσότητα και το βάθος της αναγκαίας ρύθμισης των αγορών που χρειαζόμαστε για να μπορούμε να έχουμε εύρυθμη λειτουργία του συστήματος (Φιλελεύθερη Δημοκρατία) ισορροπώντας ανάμεσα στο κέρδος της μονάδας και του κέρδους των πολλών.

Έτσι οι μηχανικοί για να μην χρειαζόμαστε τεράστια δύναμη ελέγχου χρησιμοποιούμε τις ισοδύναμες και ανάστροφες δυνάμεις, τα γνωστά σε όλους αντίβαρα. Όλοι οι ανελκυστήρες έχουν αντίβαρα για να χρειάζονται ελάχιστη ισχύ έλεγχου. Αν δείτε το ασανσέρ που έχετε σπίτι σας θα δείτε, στο πίσω μέρος του, το αντίβαρο να κινείτε ανάστροφα από τον θάλαμο, όταν αυτός κινείτε… Τα αντίβαρα χρησιμοποιούνται για να κατανικούν την δύναμη της βαρύτητας που προκαλείτε από το βάρος του θαλάμου και να ισορροπούν το σύστημα ώστε να είναι εφικτός ο απλούστατος έλεγχος του.

Αν στην παραβολή μας η ελαχίστη ισχύς έλεγχου ισοδυναμούσε με την ελάχιστη ρύθμιση των αγορών ή την ελαχίστη παρέμβαση του κράτους στην ζωή του ανθρώπου, κάτι που προσδοκούν και ευαγγελίζονται χρόνια τώρα οι "φιλελεύθεροι" (κάτι που δεν με βρίσκει κατά βάση αντίθετο), θα έπρεπε σε όποια πρόταση απορύθμισης καταθέτουν να μας δείχνουν ή να προτείνουν αντίστοιχα ποια θα είναι αυτή η ίση και ανάστροφη δύναμη που θα καταφέρνει να εξισορροπεί την μονότονη τάση του συστήματος προς την απληστία του κέρδους της μονάδας (καπιταλισμός).

Ένα παράδειγμα ίσων και ανάστροφων δυνάμεων είναι η σχέση προσφοράς και ζήτησης σε μια αγορά όπου δεν χρειάζονται κανόνες όσο οι δυο δυνάμεις είναι ισχυρές. Αν υπήρχε μόνο ζήτηση χωρίς προσφορά θα χρειαζόταν ρύθμιση αν π.χ. η ζήτηση κάλυπτε μιαν ανάγκη επιβίωσης. Άλλο παράδειγμα είναι η σχέση ισχύος αφεντικών και συνδικάτων όσο δεν υπάρχει ισορροπημένη ρύθμιση η αντίρροπη πίεση των δυο αυξάνετε εκθετικά και φυσικά με δεδομένη την ισχύ του αφεντικού και την έλλειψη ικανού κανόνα το συνδικάτο θα κάνει επανάσταση.

Και για οικονομολόγους:

[Απληστία] – [Αντίβαρο] = Regulation

Οι "φιλελεύθεροι" έχουν μια μόνιμη δυσανεξία στον να μην βλέπουν αυτή την ανάγκη για ισορροπία στο σύστημα προκαλώντας την κοινωνία με αυτή τους την στάση. Ενώ θα έπρεπε πρώτα να σχεδίαζαν τα αντίβαρα και μετά να σχεδίαζαν την απορύθμιση για να μπορούσαν να έχουν ένα σύστημα εκ φύσεως φιλελεύθερο, αυτοί επιλέγουν μονότονα την απορύθμιση παρακάμπτοντας τα αντίβαρα… κάτι που μου μοιάζει ενοχικά μυωπικό γιατί αν το έκαναν σωστά θα είχαμε ευδαιμονία και όχι κυκλικές κρίσεις κάθε 40 χρόνια.

Για να δούμε όλα αυτά πως ταιριάζουν με τον προβληματισμό μου.

Στην Οικονομία τα περισσότερα που προτείνει η Δράση με βρίσκουν σύμφωνο εκτός όμως από τρία-τέσσερα βασικά σημεία που δεν βλέπω αντίβαρα…

Στα εργασιακά προτείνουν απορύθμιση χωρίς να προτείνουν κανένα αντίβαρο στην ισχύ των εργοδοτών. Το τρέχων σύστημα δεν χρειάζεται απορύθμιση αλλά πιο ορθολογική και ζυγισμένη ρύθμιση ισορροπώντας ανάμεσα στην οικονομία και τα εργατικά δικαιώματα.

Στις αποκρατικοποιήσεις διαφωνώ με οτιδήποτε εμπίπτει στην κατηγορία του φυσικού μονοπωλίου. νερό, ΔΕΗ, τρένα κτλ. Οι λόγοι είναι αυταπόδεικτοι. Στην εκποίηση γης διαφωνώ με το timing και είναι αυταπόδεικτο το γιατί… αντίθετα θα δεχόμουν μακροχρόνια μίσθωση μέσω διεθνών διαγωνισμών με την χρήση ηλεκτρονικής πλατφόρμας.

Τέλος δεν βλέπω πουθενά πως θα χρηματοδοτηθεί η αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου στα tradables αν λάβουμε υπόψη και αυτό το ποστ του Νίκου Αναγνώστου για ένα άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη, όταν όλοι στην Ελλάδα οι «επενδυτές» έχουν μάθει να είναι ραντιέριδες (γη, ακίνητα, δημόσια έργα, διόδια, ξενοδοχεία, ξαπλώστρες κτλ) όταν από την άλλη οι Τράπεζες και τα VC είναι και αυτά οι απόλυτοι ραντιέριδες!!

Ποιος θα χρηματοδοτήσει την καινοτομία και πως?

Πως θα παράγουμε οργανικά προστιθέμενη αξία?

Πως θα αλλάξουμε το εμπορικό ισοζύγιο αν δεν παράγουμε αντίστοιχα υψηλή εσωτερική προστιθέμενη αξία αντίστοιχη με αυτή που εισάγουμε?

Όταν όλα ήταν super το 2007, κανείς μα κανείς δεν επένδυε στην καινοτομία, η Ελλάδα είχε (και έχει) το μικρότερο ποσοστό επένδυσης στην καινοτομία από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, πως αναμένουμε αυτό να αλλάξει τώρα που το τραπεζικό σύστημα έχει διαλυθεί και κανείς δεν έχει χρήματα να του περισσεύουν?

Ο καπιταλισμός (που εμπεριέχει τους ραντιέρηδες) μπορεί να έχει σαν αντίβαρο μόνο την επιχειρηματικότητα στην βάση της εισοδηματικής πυραμίδας, αυτό όμως δεν το βλέπω να το προτείνουν…

Στα Εργασιακά όπως έχω αναφέρει είμαι αντίθετος στα περισσότερα μετρά που προτείνουν γιατί δεν βλέπω πουθενά αντίβαρα. Ναι χρειαζόμαστε εξορθολογισμό αλλά όχι ανατροπή!

Στην Ενέργεια επίσης διαφωνώ σε όλα εκτός από τις ΑΠΕ, και αυτό γιατί οι ΑΠΕ μακροπρόθεσμα θα βελτιώσουν εκρηκτικά το εμπορικό ισοζύγιο καυσίμων και σταδιακά θα προκαλέσουν φυσική απελευθέρωση της αγοράς, αλλά μέχρι τότε η ΔΕΗ είναι ένα φυσικό μονοπώλιο και πρέπει να μείνει στον έλεγχο του κράτους. Αν δούμε τι έγινε στην Καλιφορνία και στην Ελλάδα πρόσφατα, με τους virtual «παραγωγούς» καταλαβαίνεται όλοι γιατί διαφωνώ. Βεβαίως πρέπει να εξορθολογιστούν οι Φωτόπουλοι… Δεν βλέπω να γίνετε κουβέντα για τα διυλιστήρια και τις εναρμονισμένες πρακτικές που έχουν επίσης…

Στην Παιδεία, καλή η πρόταση αλλά δεν δέχομαι με κανένα τρόπο η «επιδότηση» να μετατρέψει την παιδεία σε μη δημόσια. Μπορεί να λειτουργήσει αν η «επιδότηση» δεν είναι σε χρήμα αλλά σε μη μεταβιβάσιμα (από γονιό σε γονιό) κουπόνια και να έχουν ρόλο επιβράβευσης και όχι βασικής αμοιβής. Τέλος οι Έλληνες έχουμε βαθιές ρίζες με την θρησκεία μας, ναι στο να φύγει η θρησκοληψία, όχι στο να χάσουμε τις ρίζες μας.

Στην Ευρώπη διαφωνώ με το κεντρικά καθοδηγούμενο σύμφωνο σταθερότητας αλλά συμφωνώ με την θέσπιση του εσωτερικά, χωρίς κεντρικά να επισείει κυρώσεις. Ναι στην δημοσιονομική πειθαρχία όχι στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Επίσης για την Τουρκία διαφωνώ, δεν είναι η Τουρκία για Ευρώπη ακόμα.

Ελπίζω να βοήθησα λίγο τις σκέψεις σας…

Υ.Γ. Τα εισαγωγικά στο «φιλελεύθεροι» τα βάζω γιατί θεωρώ πως δεν είναι φιλελεύθεροι πραγματικά μιας και η όλη στάση τους δείχνει απλά να καπηλεύονται εννοιολογικά τον όρο «φίλοι της ελευθερίας». Καπηλεύονται γιατί ενώ θα μπορούσαν να προτείνουν αντίβαρα και να κατάφερναν με την βοήθεια όλων μας να έχουμε μια πραγματική Φιλελεύθερη Πολιτεία αυτοί λειτουργούν ως «φίλοι της ιδιοτέλειας» άθελα τους ίσως, αλλά με τραγικές επιπτώσεις στις κοινωνίες και την ευδαιμονία του συνόλου.

Υ.Γ. 2 Αν με ρωτήσετε αν έχω αντίβαρο για τον καπιταλισμό θα σας απαντήσω ναι έχω και το ξέρει ο Αρίστος. Δείτε εδώ

What is the relation of Sex and Innovation with political ideologies?

Επιχειρηματικότητα, το νέο έγκλημα κατά συρροήν…

Αφορά το Άρθρο 3 για το Προσχέδιο Νόμου «Καταπολέμηση της Φοροδιαφυγής, Αναδιάρθρωση των Φορλογικών Υπηρεσιών και άλλες Διατάξεις Αρμοδιότητας Υπουργείου Οικονομικών»

Το πρόβλημα σε τέτοιο είδους νομοσχέδια, όπως το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που βρίσκεται σε διαβούλευση, βρίσκεται στον Defacto δόλο.

Η πράξη της μη καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών ή της μη καταβολής δηλωμένων παρακρατουμένων φόρων είναι διαφορετική από την μη κοπή αποδείξεων.

Η διαφορετικότητα έγκειται στον δόλο. Στην πρώτη ο δόλος είναι ενδεχόμενος ή δεν υφίσταται καν και στην δεύτερη εμπεριέχεται στην πράξη.

Σε ένα στυγερό έγκλημα όπως ένας φόνος, από το νομικό μας σύστημα υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός και επιπλέον πρέπει να αποδειχτεί ο δόλος «πέραν πάσης αμφιβολίας» για να υπάρχει καταδίκη. Το παράξενο είναι, γιατί δεν υπάρχει και στα «εγκλήματα» κατά του δημοσίου.

Ακόμα και στις ακάλυπτες επιταγές ο δόλος θεωρείται defacto παρολο που εκδότης και αποδέκτης συναινούν στην πράξη, ακόμα και στην μη καταβολή των εισφορών του ΟΑΕΕ, που σημειωτέων το πρόβλημα από την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής κάλυψης ή σύνταξης το έχει ο ίδιος ο «εγκληματίας», ενώ το ταμείο του παρακρατεί, μέχρι να πληρώσει ο «εγκληματίας», όλο το ποσό που έχει δώσει μέχρι εκείνη την στιγμή χωρίς να του προσφέρει εντωμεταξύ απολύτως τίποτα..

Π.χ. ένας επιχειρηματίας που έχει τζίρο λ.χ. 200.000 ευρώ το τρέχον οικονομικό έτος 2010, ένας πελάτης του αγόρασε με πίστωση αξία 50.000 ευρώ, το σύστημα υποχρεώνει τον επιχειρηματία να τιμολογήσει τον μηνά που διακίνησε το εμπόρευμα με ΦΠΑ, ο πελάτης λόγο της πίστωσης θα πληρώσει το 2011, τελικά όμως δυστυχώς δεν πληρώνει τον επιχειρηματία. Έτσι ο επιχειρηματίας πλέον αδυνατεί να λειτουργήσει και δεν μπορεί να καταβάλει ούτε τον φόρο εισοδήματος ούτε το ΦΠΑ το επόμενο έτος του 2011. Σε αυτή την περίπτωση δεν υφίσταται ούτε το γνωστικό στοιχείο ούτε το βουλητικό που καθορίζει τον δόλο.

Μιας και ο επιχειρηματίας, ούτε γνώριζε τι θα συμβεί, ούτε είχε την πρόθεση να μην πλήρωση.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82

Ο νόμος όμως θεωρεί τον δόλο defacto και το δικαστήριο δεν εξετάζει καν την ύπαρξη του, έτσι ο επιχειρηματίας καταδικάζεται με συνοπτικές διαδικασίες, εντελώς παράτυπα και κατά παράκληση όχι μόνο του Συντάγματος αλλά ακόμα και της κοινής λογικής.

Αυτή η διαφορά δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα «ενοχοποίησης» πολιτών που προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι παραγωγικό και να επιχειρήσουν.

Τα αποτελέσματα αυτής της κατάπτυστης λογικής των δυο μέτρων και δυο σταθμών όπου λ.χ. αν δεν καταβάλουν τις εισφορές τους, οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ είναι εν δυνάμει εγκληματίες αλλά οι ασφαλισμένοι του ΤΣΜΕΔΕ των μηχανικών δεν είναι…

Δηλαδή ένας Ηλεκτρολόγος Μηχανικός των ΤΕΙ είναι εγκληματίας ενώ ένας Ηλεκτρολόγος Μηχανικός του Πολυτεχνείου δεν είναι…!

Αυτό οδηγεί τους πολίτες σε μια λογική του τύπου «Αφού αυτοί δεν σέβονται τις Συνταγματικές επιταγές γιατί εμείς να ακολουθούμε?»

Μια λογική εξαιρετικά επικίνδυνη που προκαλεί στρεβλώσεις, μιας και είναι αυτονόητο όπως απορρέει από το Σύνταγμα, η αρχή της ισότητας και της αναλογικότητας πρέπει να ισχύει και να εφαρμόζεται από την πολιτεία για όλους τους πολίτες, αδιακρίτως.

Οι φωνές εργαζομένων με υπαλληλική σχέση εργασίας , αριστεριστών και συνταξιούχων που καλούν την πολιτεία να στέλνει αδιακρίτως τους εγκληματίες επιχειρηματίες στην φυλακή ακόμα και για 5000 ευρώ, ξεχνούν πως αν σταματήσει η επιχειρηματικότητα να παράγει θέσεις εργασίας η ανεργία θα φτάσει στο 80% και τότε, όλοι θέλοντας να είμαστε μόνο υπάλληλοι, ήθελα να ήξερα τι θα κάναμε; Θα πουλούσαμε την χώρα για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Θα εξαφανιζόμασταν; Τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους;…

Κύριοι σοβαρευτείτε, γιατί πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως η επιχειρηματικότητα είναι ότι πιο αριστερό υπάρχει μέσα σε ένα Καπιταλιστικό Κόσμο, που άγετε και φέρετε από τον Χρηματοπιστωτικό Καπιταλισμό, που στην πραγματικότητα καταστρέφει την πραγματική οικονομία καταπίνοντας συνεχώς θέσεις εργασίας, σαν μαύρη τρύπα.

Σχετικά με τον νόμο αυτό, ο κάθε λογικός νομοθέτης θα έπρεπε να εφαρμόζει την βασική αξία ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, του να είσαι αθώος μέχρι αποδείξεως της ενοχής σου από την πολιτική αγωγή, πράγμα που δεν συμβαίνει με αυτή την διάταξη.

Το κράτος με τα τελευταία νομοσχέδια όπως γνωρίζεται όλοι, έχει πλέων την δυνατότητα να βρίσκει τα πάντα όταν θέλει. Ακόμα και με δικαστική συνδρομή μπορεί να ζητά τις καταθέσεις και τις επενδύσεις σε ακίνητα και μετοχές από τις χώρες του ΟΟΣΑ. Οπότε αυτή η λογική της «αδυναμίας» απόδειξης του πόθεν έσχες που σιωπηρά επικαλείτο το νομοσχέδιο που οδηγεί στην defacto ποινικοποίηση όλων αδιακρίτως, είναι αίολη και επικίνδυνη.

Αυτό που ζητά ο επιχειρηματικούς κόσμος είναι το αυτονόητο. Τηρήστε το Σύνταγμα και σεβαστείτε την ισονομία, την ισοπολιτεία και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που θα έπρεπε να εγγυάται ένα δημοκρατικό καθεστώς.

Δεν έχει στεγνώσει ακόμα το μελάνη του ΑΕΔ που αποφάνθηκε πως για χρέη προς το δημόσιο δεν μπορεί να στερείται η ελευθερία του ανθρώπου… αν θέλετε να παραβείτε την απόφαση με το παραθυράκι της επίκλησης του εγκλήματος άρα του ποινικού, ειλικρινά πέστε μας πως αποδεικνύεται ο δόλος όταν ένας άνθρωπος αδυνατεί να πληρώσει πραγματικά; Με πιο θράσος ο κ. Κουτρουμάνης δέχτηκε την εκχώρηση οφειλής στο ΟΑΕΕ, στην ΔOY; Για να μπαίνει ο κακομοίρης, που αδυνατεί να πληρώσει, πιο βαθιά στην φυλακή; Δεν καταλαβαίνεται πως υπάρχουν όρια;

ΑΕΔ 1/2010: Προσωπική κράτηση για χρέη προς το δημόσιο. Κρίση ότι το μέτρο της προσωπικής κρατήσεως διαφέρει των γνησίων μέσων εκτελέσεως (κατάσχεση κλπ), τα οποία συνιστούν άμεση επέμβαση του δημοσίου στην περιουσία του οφειλέτη προς είσπραξη του προς αυτό χρέους, διότι αποτελεί μέτρο καταναγκασμού όχι επί της περιουσίας, αλλά επ` αυτού τούτου του προσώπου του οφειλέτη, προκειμένου να εξαναγκασθεί στη δια παντός μέσου καταβολή του οφειλόμενου χρέους. Τούτο όμως είναι συνταγματικώς ανεπίτρεπτο, ως αντικείμενο στο άρθρο 2 παρ. 1 του συντάγματος.

http://www.voloslaw.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=60:-12010--------&catid=51:2010-03-05-18-33-31&Itemid=65

Κυνηγήστε τους φοροφυγάδες που έχουν δόλο, αποδεικνύοντας τον πρώτα πέραν πάσης αμφιβολίας, όπως κάνουμε σαν ευνομούμενη πολιτεία με τους δολοφόνους, εφόσον έχετε όλα τα μέσα πλέον για να το πετύχετε αυτό και τότε κρεμαστέ τους στο Σύνταγμα….

Το ανεξάρτητο κράτος, άγνωστο μέχρι σήμερα, των «Απανταχού Κερδοσκόπων»

Ή διαφορετικά Financialization vs. Real Economy…

Ποια η διαφορά μεταξύ Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και Χρηματοπιστωτικού Καπιταλισμού;

Είναι η διαφορά που έχει μια κληματαριά από μια χρηματαριά (στα αγγλικά θα τα έλεγα σε ελεύθερη μετάφραση, Moneytree’s vs. Appletree’s)…

Η κληματαριά παράγει εξαιρετικά σταφύλια με ελάχιστο κόστος συντήρησης, προσφέρει σκιά και ωραίες στιγμές στους ανθρώπους που την έχουν… Άρα παράγει πλούτο στη ζωή μας…

Η χρηματαριά είναι ένα εικονικό «δέντρο» που παράγει «πλούτο» από το πουθενά, είναι εφεύρεση των μεγάλων «Investment Bank’s» παιδί των πολυπληθών οικονομολόγων του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι τα σύνθετα χρηματοοικονομικά εργαλεία «Synthetic Financial Instruments» CDS, CDO, παράγωγα κτλ.

Η διαφορά που έχουν είναι σαφής, ένα τσαμπί σταφύλι αν το πας στην λαϊκή μπορείς να το πουλήσεις. Άρα ένα τσαμπί σταφύλι είναι πλούτος, η κληματαριά παράγει αξία ανταλλάξιμη στον πραγματικό κόσμο. Ακόμα και αν δεν είχαν εφευρεθεί τα χρήματα πάλι το τσαμπί θα είχε αξία.

Η μετοχή μιας επιχείρησης που παράγει οτιδήποτε έχει μια πραγματική αξία, επειδή εδράζεται σε κάτι άμεσα χρήσιμο, είναι λοιπόν και αυτή πραγματικά ανταλλάξιμη.

Αντίθετα οι χρηματαριές είναι μια σειρά «προϊόντων» (στοιχημάτων, επί στοιχημάτων), που δεν εδράζονται στον πραγματικό παραγωγικό κόσμο και δεν μπορούν να καλύψουν αυτά καθαυτά τα «προϊόντα» (αν υπάρχουν τέτοια στο φυσικό επίπεδο) καμιά πραγματική ανάγκη βιοπορισμού όπως η σίτιση, που αντίθετα όμως μπορεί να καλύψει ένα τσαμπί σταφύλι. Αν δεν είχαμε εφεύρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα CDS θα ήταν κουρελόχαρτα.

Οι χρηματαριές λοιπών έχουν δημιουργήσει ένα φαινόμενο τα τελευταία 15 χρόνια που αποκαλείτε Financialization.

Επειδή η καθημερινή ενασχόληση και το κυνηγητό που απαιτεί η διαχείριση της επιχειρηματικότητας, είναι εξαιρετικά κουραστική διαδικασία, αρκετά δύσκολη και απαιτητέ μεγάλη προσπάθεια και εργατικότητα, οι «investment bankers», οι επενδυτές τους μαζί με την στρατιά των οικονομολόγων, των αναλυτών και των διαχειριστών τους, έχουν εφεύρει αυτό που τους βολεύει περισσότερο, δηλαδή μια σειρά «εικονικών προϊόντων» που τα ονομάζουν «synthetic financial instruments». Όπου στην πραγματικότητα είναι στοιχήματα επί στοιχημάτων που διακινούνται για να στοιχηματίζουν μεταξύ τους οι παραπάνω συντελεστές της αγοράς και έτσι να μπορούν να αυγατίζουν τα χρήματα τους χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να ασχολούνται με οτιδήποτε παραγωγικό και κουραστικό.

Αυτά τα στοιχήματα όμως μοχλεύουν άμεσα, με σχέση 1:100, το οτιδήποτε μπει στον στόχο τους… δηλαδή είναι δυνατών με 1δις ευρώ να καταποντίσεις ομόλογα αξίας 100δις ευρώ, με μερικά κλικ του ποντικιού σου…!

Μιλάμε για εκτόξευση της αδρεναλίνης του τζόγου, σε τρελά ύψη, για αυτούς που «παίζουν» με τέτοια παιχνίδια…

Αυτό το «παιχνίδι» όμως έχει κάποια προβλήματα:

• ΔΕΝ έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό, μιας και είναι συγκεκαλυμμένος τζόγος (όπως είπε ένας γερουσιαστής στον πρόεδρο της Goldman Sachs «έχετε μετατρέψει την Wall Street σε ένα απέραντο καζίνο»),
• ΔΕΝ αποτελεί υγιή δραστηριότητα (κάποιοι θα έλεγαν ηθική, εγώ την χαρακτηρίζω εγκληματική)
• Tο χειρότερο όμως είναι ότι καταπίνει με τρελούς ρυθμούς την πραγματική οικονομία…!

Κάποιοι παρομοιάζουν αυτό το φαινόμενο, με οικονομική μαύρη τρύπα που καταπίνει τα πάντα γύρω της… και ιδιαίτερα την πραγματική οικονομία!

Στον πινάκα που ακολουθεί φαίνεται με εξαιρετικό τρόπο το φαινόμενο…

Το GDP (το ΑΕΠ) των ΗΠΑ το 1995, προερχόταν κατά περίπου 18% από την λεγόμενη χρηματοοικονομική «βιομηχανία» (Financial industry), που αντικατοπτρίζεται από τις έξι μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ.

Tα τελευταία 15 χρόνια το ποσοστό αυτό εκτοξεύτηκε για το 2009 στο τρελό μέγεθος του 62% !!! Δηλαδή μέσα σε 15 χρόνια η εικονική οικονομία από το 18% που ήταν τώρα αποτελεί τουλάχιστον το 62% της συνολικού μεγέθους της οικονομίας των ΗΠΑ…!

Δηλαδή συμπιέστηκε ο πλούτος της παραγωγικής οικονομίας των πολιτών των ΗΠΑ μέσα σε 15 χρόνια, από το 82% του ΑΕΠ στο 38% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να βρίσκετε όλος ο πλούτος της χώρας στα χέρια έξι επενδυτικών τραπεζών, επενδυμένος σε «synthetic financial instruments» και όχι στην πραγματική οικονομία…! Δηλαδή στις επιχειρήσεις που παράγουν αληθινή αξία και δίνουν δουλειά σε χιλιάδας ανθρώπους.

Δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για ένα «death spiral», που ξεκίνησε από την ανεργία που προκάλεσε και ανατροφοδότησε το σύστημα και κατάληξε στην κρίση του 2008.

Το εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ είναι σε ευθεία συνάρτηση με την εξέλιξη του φαινομένου (Financialization) και τα μεγέθη βαίνουν παράλληλα.

Ανεβαίνει το ποσοστό των χρηματαριών έναντι των κληματαριών; αναβαίνει και ευθέως ανάλογα το χρέος…!

Αν παρατηρήσετε τα εξωτερικά χρέη των χωρών στον παρακάτω σύνδεσμο, θα προσέξετε πως χώρες που δεν έχουν εξελιγμένο «Financial Industry» και είναι βασικά αγροτικές οικονομίες ή έχουν υψηλά επίπεδα παραγωγής προϊόντων, έχουν εξαιρετικά χαμηλά χρέη. Η Ελλάδα ανήκει στην κατηγορία του, δεν παράγω και δεν έχω καμία χρηματοοικονομική βιομηχανία…

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

Αβίαστα λοιπόν βγάζω το συμπέρασμα πως εκτός από τις 203 χώρες των Ηνωμένων Εθνών, έχει δημιουργηθεί ένα νέο άγνωστο μέχρι σήμερα «κράτος» (ένα χαρακτηριστικό όνομα θα ήταν η Χώρα των Κερδοσκόπων) που πολίτες του είναι οι απανταχού τον κόσμο μεγάλο-κεφαλαιούχοι και οι απανταχού υπηρέτες αυτού του συστήματος, κρατική του δομή είναι η λεγόμενη «International Financial Industry» και επίπεδο «ύπαρξης» είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό ηλεκτρονικό δίκτυο.

Αυτό το αόρατο κράτος προκαλεί το φαινόμενο που λέγετε Financialization και επιτίθεται ακατάσχετα στην πραγματική οικονομία με ολέθρια αποτελέσματα για τους ανθρώπους απανταχού στον κόσμο.

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και είναι αμιγώς οικονομικός… ο εχθρός είναι η «Χώρα των Κερδοσκόπων»…

Λύσεις όπως αυτή που προτείνονται από το ΔΝΤ (IMF) με τον φόρο για τις τράπεζες είναι απλώς μια προσπάθεια συγκάλυψης του προβλήματος και στην πραγματικότητα μας αποσπά την προσοχή από τις αληθινές λύσεις που πρέπει να δοθούν για να καταπολεμήσουν το πρόβλημα στην ρίζα του.

Ποιες λύσεις; Μα είναι απλές,

Α) Ο κανόνας του «First-Tier», απόλυτη απαγόρευση σε οποιοδήποτε χρηματοοικονομικό στοιχείο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που δεν έχει να κάνει άμεσα με μια πραγματική αξία στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή το εκάστοτε χρηματοοικονομικό στοιχείο να πρέπει να είναι συνδεδεμένο σε ένα μόνο βήμα μακριά από την πραγματική αξία που αντιπροσωπεύει. Αυτό καταργεί όλα τα περίεργα παράγωγα (derivatives...) σαν τα CDS. Κάτω από προϋποθέσεις θα ήταν δυνατών να υπάρχουν μέχρι και «Second-Tier» παράγωγα αλλά με μηδενική μόχλευση.

Β) Η απαγόρευση στις τράπεζες να παίζουν των διττό ρόλο των “Investment Bank’s”, δηλαδή η απόλυτη αποσύνδεση τραπεζικής και επενδυτικής λειτουργίας. Να επανέλθει δηλαδή το “Boring Banking” που εφαρμόστηκε μετά το κραχ του 1930 και σταδιακά επανήλθε την δεκαετία του 1990. (Δηλαδή για να μην βαριούνται οι τραπεζίτες πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να διαλυθούμε εντελώς… απίστευτο!)

Βεβαίως κάτι πρέπει επίσης να γίνει και με τις ασφαλιστικές με τις αντασφάλειες και την κεφαλαιακή τους επάρκεια απέναντι σε χρηματοπιστωτικούς κινδύνους με σπειροειδή χαρακτηριστικά…

Οτιδήποτε άλλο και αν δείτε σαν προτεινόμενα μετρά στις επόμενες G8, G20 κτλ. για εμένα είναι εκ του πονηρού…

Φανταστείτε έναν κόσμο που οι απανταχού επενδυτές να μπορούσαν μόνο, ήτε να δάνειζαν με τόκο (σχετικά χαμηλό 2-3%) ήτε αν ήθελαν μεγαλύτερες αποδόσεις να έπρεπε να επενδύουν μόνο σε πραγματικές επιχειρηματικές δράσεις… Σήμερα αντ’ αυτού έχουν τα «προϊόντα» τους και τζογάρουν σαν να ήταν παίκτες σε καζίνο…

Αυτή λοιπών είναι η διάφορα του Χρηματοοικονομικού Καπιταλισμού και του Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και αυτή είναι η αιτία των δυνών που ζούμε.

Θα ήταν εξαιρετικά προοδευτικό και αριστερό ή αν θέλετε σοσιαλιστικό να βοηθούσαμε την επιχειρηματικότητα και όχι την άναρχη χρηματοπιστωτική ασυδοσία. Γιατί η μια παράγει πλούτο και δουλειές και η δεύτερη διαλύει τις κοινωνίες με σκοπό το κέρδος.

Για περισσότερες πληροφορίες, search internet for “Financialization” ή διαβάστε παρακάτω.

http://en.wikipedia.org/wiki/Financialization

http://rortybomb.wordpress.com/2010/05/04/13-bankers-financialization-and-the-real-economy/