Γιατί η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται;

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο άνισο από την ίση μεταχείριση των άνισων»

Αριστοτέλης 370 π.Χ.

«There is nothing more unequal, than the equal treatment of unequal people» 

Είπε ο Thomas Jefferson 2000 χρόνια μετά και παρουσίασε το "Bill for the More General Diffusion of Knowledge" και εδραίωσε έτσι την δημόσια και ελεύθερη εκπαίδευση στις ΗΠΑ, για όλους, ανεξάρτητα από τον πλούτο που κατέχουν ή από άλλες τυχαίες συνθήκες που ορίζονται από το τόπο γέννησης, το φύλο...

Ο Thomas Jefferson εδραίωσε το δικαίωμα της δωρεάν εκπαίδευσης, σαν ένα από τα μέγιστα δικαιώματα του ανθρώπου στα πλαίσια μιας Δημοκρατίας που εξασφαλίζει την αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία του ατόμου.

Ο Thomas Jefferson είναι ένας από τους πιο κλασσικούς Φιλελευθέρους που έχουν καταγραφεί στην ιστορία.

Αυτά όμως για την εκπαίδευση, αλλά ας δούμε κάτι άλλο, την δημιουργία.

Την πρόσβαση στην δημιουργία η φύση την προσέφερε πάντα απλόχερα στον άνθρωπο και χωρίς περιορισμούς. Αν ήθελε να φτιάξει ένα κατάλυμα, ο άνθρωπος έφτιαχνε τα εργαλεία, έκοβε τα ξύλα, μάζευε τις πέτρες, έφτιαχνε την λάσπη και δημιουργούσε το σπίτι του.

Ο σύγχρονος άνθρωπος, ακόμα και αν έχει την δυνατότητα να δημιουργήσει, αν δεν έχει κεφάλαια, είναι αδύνατων να το κάνει με τα μέσα της φύσης. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό?

Επειδή, δεν του επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ότι θέλει από την φύση μιας και όλα πλέον έχουν ήδη, κάποιον ιδιόκτητη.

Και γιατί αν δεν έχει χρήματα, δεν μπορεί να δημιουργήσει νέα χρήματα... γιατί χωρίς χρήματα δεν μπορεί να ξεκινήσει την όποια επιχειρηματική δράση, έτσι ώστε να κτίσει το σπίτι του, κάτι που κάποτε δεν είχε τίποτα και κανένα ανάγκη για να το πράξει.

Υπάρχει πλέον, σαφής, παρά φύση, ταξικός διαχωρισμός μεταξύ ανθρώπων, στην δυνατότητα τους να δημιουργούν και να επιχειρούν.

Ευτυχώς οι Δημοκρατίες μας χάρη στον φιλελεύθερο Thomas Jefferson δεν διαχειρίζονται ταξικά και το δικαίωμα στην μόρφωση.

Γιατί λοιπόν όσοι μιλούν για αυτό, το δικαίωμα της πρόσβασης στα μέσα παραγωγής, δηλαδή στο επιχειρείν και στην δημιουργία… χαρακτηρίζονται ως κομμουνιστές, αριστεροί, σοσιαλιστές ή ακόμα και αυθάδεις ή επαναστάτες?

Γιατί ενώ θέλουμε να λεγόμαστε φιλελεύθεροι και δημοκράτες μεταχειριζόμαστε, άνισους, ως ίσους?

Μήπως η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται γιατί δεν σεβαστήκαμε πραγματικά, την έννοια της ισότητας, που κρύβεται πίσω από την ελεύθερη έκφραση της δημιουργικής επιχειρηματικότητας του άτομου, ανεξάρτητα από τον πλούτο που κατέχει ή από άλλες τυχαίες συνθήκες που ορίζονται από το τόπο γέννησης κτλ.?

Μήπως η Δημοκρατία μας λόγο της μη αναδιανομής πραγματικά ίσων ευκαιριών στην δημιουργία προκάλεσε την ταξική πάλη αντί να την αμβλύνει?

Μήπως όλοι μας, έχουμε την ανάγκη από κάποιον να μας δώσει την πρώτη ώθηση ώστε να ανοίξουμε τα φτερά μας και να πετάξουμε? Μήπως η Δημοκρατία μας πρέπει να το κάνει αυτό?

Μήπως η Δημοκρατία μας χρειάζεται, επιτέλους, περισσότερο το «εμείς» από ότι το «εγώ»?

Αν η Ελλάδα ήταν ένα μαγαζί…

Η χώρα μας είναι σαν ένα μαγαζί με καλή θέση που είχε καλό brand και καλή πελατεία…

Αλλά τα προϊόντα μας ξεπεράστηκαν, πέφτουν οι πωλήσεις και πλέον πρέπει να δημιουργήσουμε νέα… και επιπλέον χρωστάμε πολλά...

Οι ιθύνοντες του μαγαζιού λοιπόν μαζεύονται και συζητούν τι πρέπει να γίνει…

Οι δεξιοί συνεταίροι είναι οι σπιτονοικοκύρηδες του μαγαζιού και είναι εξαιρετικά επιδέξιοι να εισπράττουν τα νοίκια τους και να κάνουν βελτιώσεις στα υδραυλικά, στα κεραμίδια, στις πόρτες… και τονίζουν πως μόνο έτσι θα έρθει η ανάπτυξη…

Οι ριζοσπαστικοί δεξιοί συνεταίροι, που επίσης είναι και σπιτονοικοκύρηδες, λένε πως αν σκάψουμε κάτω από το μαγαζί θα βρούμε κοιτάσματα πετρελαίου, επίσης αν διώξουμε την καθαρίστρια και τον κηπουρό που είναι λίγο μελαμψοί θα κάνουμε οικονομία, τέλος αν δείρουμε αυτόν τον βλάκα που παρκάρει μπροστά στην πόρτα του μαγαζιού θα έρθει νέα πελατεία… Και έτσι μ’αυτά και μ’αυτά ίσως μια μέρα να έχουμε χρόνο και χρήμα να ασχοληθούμε με το προϊόν και τις πωλήσεις…

Οι φιλελεύθεροι, που είναι εξαιρετικά επιδέξιοι στα οικονομικά, λένε τι πρέπει να γίνει στο λογιστήριο του μαγαζιού και στο ταμείο, αλλά όταν συζητάμε για την ανάπτυξη του προϊόντος και των πωλήσεων, λένε πως αν όλοι πάνε στα γραφεία τους στην ώρα τους, μειώσουμε τους μισθούς, βελτιώσουμε την πρόσβαση στο ψυγείο και κάνουμε οικονομία στην ζάχαρη, η ανάπτυξη του προϊόντος και των πωλήσεων απλά θα συμβούν… έτσι μόνα τους… Αν τους μιλήσεις και τους εξηγήσεις για τα χρήματα που χρειάζεσαι για την ανάπτυξη του προϊόντος θα προσπαθήσουν να σε πείσουν πως δεν τα χρειάζεσαι…

Οι κεντρώοι λένε λίγο από όλα, όλων των άλλων… για προϊόν, πωλήσεις, ουγκ…

Οι αριστεροί λένε πως η ανάπτυξη θα έρθει αν οι υπάλληλοι δουλεύουν λιγότερο και πληρώνονται περισσότερο, αν παίρνουν μεγαλύτερες άδειες και αν προσλάβουμε μερικούς ακόμα για να ξεκουράζονται οι παλιοί… για προϊόν, πωλήσεις επίσης ουγκ…

Οι ριζοσπαστικοί αριστεροί λένε να γκρεμίσουμε το μαγαζί και να το ξαναχτίσουμε με οικολογικά υλικά, ανεξαρτήτως του ότι δεν έχουμε καμία δυνατότητα να το κάνουμε αυτό λόγο οικονομικών δυσκολιών επιπλέον απαγορεύεται και από τους κανόνες της πόλης που δραστηριοποιούμαστε... Τέλος λένε πως αν πάρουν το μαγαζι από τον κακό σπιτονοικοκύρη/συνεταίρο, η ανάπτυξη του προϊόντος πάλι θα έρθει και αυτή από μόνη της…

Κάπως έτσι, κανείς μα κανείς δεν μιλάει για το προϊόν… για το πώς ακριβώς, με τα ελάχιστα χρήματα που έχουμε στο ταμείο θα το αναπτύξουμε, για το πώς θα πετύχουμε πωλήσεις και άλλα τέτοια φαιδρά…

Και  γκλου, γκλου, γκλου, βουλιάζουμε…

Κάτω ο απολυταρχισμός των σοφτγουεράδων…

Χτες το απόγευμα κατέβηκα στο εργαστήριο μου, στο υπόγειο του σπιτιού, εκεί που έχω όλα μου τα προσωπικά εργαλεία που τόσα χρόνια μου έχουν σταθεί φιλαράκια σε όποια ιδέα ήθελα να υλοποιήσω για χόμπι ή για δουλειά.

Κατέβηκα γιατί έτσι, ίσως για να ξεσκάσω μιας και αυτόν τον καιρό φτιάχνω μια φορητή συσκευή παροχής ρεύματος από τον ήλιο, γιατί το καλοκαίρι σκέπτομαι να πάρω τα τρία ζουζούνια μου, την συζηγάτα και να πάμε για κάμπινγκ… Μάλλον δικαιολογία είναι όλο αυτό, για να φτιάχνω πράγματα… βλέπετε η δημιουργία είναι το ελιξίριο της ζωής μου…

Ενώ πάλευα να ανοίξω κάτι τρύπες 40 χιλιοστών σε ένα σασί, γεμάτος από τα ρινίσματα και ιδρώνοντας, κάθισα να ξαποστάσω…

Εκείνη την στιγμή, δεν ξέρω πως, αλλά μάλλον επειδή είμαι θυμωμένος με την όλη κατάσταση, μου ήρθε για μια ακόμη φορά στο μυαλό ο Γρήγορης. Ο Φαρμάκης για όσους δεν τον ξέρετε είναι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος, ομορφάντρας, μηχανικός, προγραμματιστής, στατιστικολόγος ή κάτι τέτοιο, επιτυχημένος επιχειρηματίας και ανοιχτόμυαλος. Προσφάτως πολιτεύτηκε με το ΔΗ. ΣΥ.

Θα μου πείτε ποιο είναι το ζόρι σου μαζί του?…

Αυτό σκεφτόμουνα και εγώ εκείνη την στιγμή… ενώ σκούπιζα τον ιδρώτα μου και τίναζα από πάνω μου τα ρινίσματα…

Τότε μου έρχονται στον νου και κάνα δυο άλλες φιγούρες, αυτή του Γιώργου Τζιραλή (Open-Coffee) και του Νίκου Μοραϊτάκη (Upstream)… Σοφτγουεράδες και αυτοί… Άνθρωποι που τους θεωρώ αξιόλογους, αλλά για κάποιο λόγο μου την δίνουν στα νεύρα…

Προσπαθώντας να εντοπίσω, το γιατί μου την δίνουν στα νεύρα, σκεπτόμενος το κοινό τους σημείο, στα κείμενα τους, στα λόγια τους, στις απόψεις τους, συνειδητοποίησα πως αυτό μετουσιώνεται στην φράση σλόγκαν:

«Δεν χρειαζόμαστε καμιά στήριξη από το κράτος, χρηματοδότες κτλ, μπορούμε και μόνοι μας»…

Εκείνη την στιγμή μου κάνει κλικ…

Ποια είναι η διαφορά μας?

Εκείνοι για να πραγματώσουν (sic) τις ιδέες τους χρειάζονται πολύ διάβασμα, ένα λάπτοπ από το πλησιέστερο SuperMarket και μια πρόσβαση στο διαδίκτυο… Και πολύ-πολύ προσωπική δουλειά…

Ενώ εγώ σαν ηλεκτρολόγος/ηλεκτρονικός μηχανικός για να φτιάξω μια συσκευή όπως το FiberPack π.χ. πρέπει να έχω εργαλεία, όργανα μέτρησης, σχεδιαστικά προγράμματα, γνώσεις μηχανολογίας, ηλεκτρονικής, να συνεργαστώ με μηχανουργία, να βρω και να προμηθευτώ πρώτες ύλες, όλα τα ειδικά υλικά, τον ειδικό εξοπλισμό για τον έλεγχο και την πιστοποίηση και τόσα άλλα…

Αυτό που κάνουν εκείνοι είναι εξίσου χρήσιμο και απαραίτητο στους πελάτες τους όπως αυτό που κάνω και εγώ για τους κινηματογραφιστές με το FiberPack…

Βασικά ο Γρηγόρης, ο Νίκος και ο Γιώργος όταν θέλουν να ηρεμήσουν να δούνε μια ωραία ταινία π.χ. σαν αυτή του βραβευμένου Πορτογάλου σκηνοθέτη Manoel de Oliveira που ολοκληρώνω αυτή την εποχή, παίρνουν το τηλεκοντρόλ στα χέρια τους ανάβουν το DVD, το Home Theatre, την 47αρα LED HD τηλεόραση τους, βγάζουν από την κατάψυξη μια πίτσα την βάζουν στον φούρνο ρυθμίζουν τον χρονοδιακόπτη, παίρνουν και μια μπύρα από το ψυγείο τους, κάθονται αναπαυτικά στον καναπέ τους και απολαμβάνουν…

Δεν τους περνά καν από το μυαλό, πως όλα αυτά τα πραγματικά αντικείμενα που έχουν γύρω τους, κάποιοι άνθρωποι χρειαστήκαν ένα βουνό εξοπλισμού και χρόνια μελέτης, έρευνας, έμπνευσης, πειραματισμού, σειρά εφευρέσεων και σκληρής εργασίας για να παραχθούν…

Από τον υλοτόμο μέχρι το επιπλοποιό, από τον μηχανολόγο μέχρι τον ηλεκτρονικό, από τον κτηνοτρόφο μέχρι τον τυροκόμο, από τον γεωργό μέχρι τον αρτοποιό, από εμένα με το FiberPack μέχρι τον Manoel de Oliveira… όλα αυτά για να μπορούν να αράξουν στον καναπέ τους και να δουν την ταινία τους…

Αντηχεί στα αυτιά μου η φράση «Δεν χρειαζόμαστε καμιά στήριξη από το κράτος, χρηματοδότες κτλ, μπορούμε και μόνοι μας»… και φουντώνω…

Όλοι εμείς που η δουλειά μας είναι έξω από το λογισμικό και το ιντερνέτ έχουμε ανάγκη ένα σκασμό εργαλεία, ειδικότητες, ανθρώπους, υλικά, μάρκετινγκ, μεταφορές, έτσι όταν έχουμε μια ιδέα για να την πραγματώσουμε, όπως συνηθίζουν να λένε… για να επιχειρήσουμε έχουμε ανάγκη στήριξης… χρηματοδότησης…

Ναι έχουμε ανάγκη στήριξης, πώς να το κάνουμε δηλαδή? Δεν μας φτάνουν 5 - 10 χιλιάρικα του μισθού, του μπαμπά, της πιστωτικής, της θείας… Για να επιχειρήσουμε και να καινοτομήσουμε χρειαζόμαστε χρηματοδότηση ύψους τουλάχιστον 200 - 500 χιλιάδων…

Τι μας λένε δηλαδή? Να γίνουμε όλοι σοφτγουεράδες? Και μετά τι?

Τι θα τρώμε, που θα καθόμαστε, τι θα φοράμε, πως θα κινούμαστε?

Βασικά πως θα υπάρχουμε? Εκτός και αν μπούμε στο Matrix και γίνουμε όλοι bits και Bytes…

Πόσοι θα κάνουν μπίζνες στο ιντερνέτ τέλος πάντων? Πόσα Groupon? Εκτός από τα δισεκατομμύρια των ινδών - κινέζων που σε λίγο θα γεμίσουν τα πάντα, πόσοι?

Έτσι άξαφνα γεμίσαμε «φιλελευθέρους», θιασώτες μιας κατάστασης που δεν μου θυμίζει Δημοκρατία αλλά κάτι διαφορετικό…

Με ένα παράξενο τρόπο απαξιώνουμε την έννοια της Δημοκρατίας, της αναδιανομής ίσων ευκαιριών και δυνατοτήτων, της χρηστής διαχείρισης των κοινών πόρων με ένα «κάτι καινούργιο» που μοιάζει περισσότερο με το Φαρ Ουεστ…

Ένα «φιλελεύθερο» ρεύμα που περιπλέκονται εισοδηματίες, απανταχού βολεμένοι, όπως και επιτυχημένοι επιχειρηματίες, διάφορα μεγαλοστελέχη, internet enthusiasts και φιλάνθρωποι επικοινωνιολόγοι, οικολόγοι και λοιπές ομάδες που όλοι έχουν κοινό χαρακτηριστικό να βρίσκονται ψηλά στην οικονομική πυραμίδα ή με κάποιον τρόπο να μπορούν να είναι αυτόνομοι από το σύστημα πχ σοφτγουεράδες…

Και όλο αυτό το πακέτο τυγχάνει να κατακυριεύει με απόψεις την μπλογκόσφαιρα, να γεμίζει τα SM, αδιαφορώντας για το τι πραγματικά συμβαίνει στο υπόλοιπο πραγματικό κόσμο του 85%...

Έτσι τελικά έχουμε όλοι αποκτήσει την εντύπωση πως η επιχειρηματικότητα, τα startups και η δημιουργικότητα είναι ότι συμβαίνει μέσα σε ένα κομπιούτερ και επειδή ότι συμβαίνει μέσα σε ένα κομπιούτερ είναι μηδενικού κόστους συνεπάγεται πως η επιχειρηματικότητα, τα startups και η δημιουργικότητα δεν χρειάζεται στήριξη από την δημοκρατία μας και όλοι μπορούμε να είμαστε «φιλελεύθεροι»…

Και δωσ’ του όλοι μαζί να μιλάνε για την ανάπτυξη σαν να είναι ένα φυσικό φαινόμενο που απλά κάνοντας μεταρρυθμίσεις, συμβαίνει… Την στιγμή που ο τραπεζικός δανεισμός είναι ανύπαρκτος, επενδυτές που να επενδύουν στην καινοτομία έξω από το ιντερνέτ ήταν, είναι και θα είναι, ανύπαρκτοι… (αν και στο ιντερνέτ είναι επίσης ανύπαρκτοι).

Έτσι έχουμε το φαινόμενο του απολυταρχισμού των σοφτγουεράδων…

Ναι αυτό είναι απολυταρχισμός κύριοι, ατομικισμός, πείτε το όπως θέλετε …

Επειδή εσείς μπορείτε χωρίς χρηματοδότηση, σημαίνει πως και εμείς μπορούμε?

Ε όχι, δεν μπορούμε… Και μην περιμένετε ανάπτυξη χωρίς χρηματοδότηση, γιατί απλά δεν συμβαίνει, ότι μεταρρύθμιση και να κάνετε.

Αν δεν υπάρξει μια ολόκληρη οικονομία, μια κοινωνία, με τον επιπλοποιό, τον ηλεκτρολόγο, τον μηχανολόγο, τον γεωργό, τον οικοδόμο κτλ δεν μπορείτε να υπάρχετε… πώς να το κάνουμε δηλαδή…

Κάτω ο απολυταρχισμός των σοφτγουεράδων!

Κοινές ή Προνομιούχες, ιδού το δίλημμα…

Δεν είμαι από αυτούς που τους αρέσει ο τρόπος που λειτούργησαν και λειτουργούν οι Τραπεζίτες και οι Τράπεζες στην Ελλάδα… Το αντίθετο, είμαι πολέμιος αυτών των κοντόφθαλμων συμπεριφορών και τους το έχω πει ευθέως όποτε είχα την ευκαιρία καταπρόσωπο και σε εκπρόσωπους τους της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών στις διάφορες διαβουλεύσεις που έχω συμμετάσχει θεσμικά με τον ΟΕΣΥΝΕ.

Τον τελευταίο καιρό συζητείται το PSI+ και η επανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών μιας και θα απολέσουν τα κεφάλαια τους. Στην συζήτηση αυτή έχει μπει το ερώτημα η επανακεφαλαιοποίηση να γίνει με κοινές μετοχές ή προνομιούχες?

Μόλις το σκέφτηκα είπα αμέσως, ΚΟΙΝΕΣ!! Να χάσουν τον έλεγχο και την ιδιοκτησία τους, αφού έπαιξαν και έχασαν… (βασικά δεν έχασαν πολύ, κέρδισαν κάτι τις…) Να πληρώσουν για τα σφάλματα τους για την μη χρηματοδότηση της υγιούς παραγωγικής οικονομίας!!!

Μόλις ηρέμησα σκέφτηκα, μας συμφέρει αυτό? Για να δούμε τι είναι κοινές μετοχές και τι προνομιούχες από την περιγραφή που δίνει το Ελληνικό Χρηματιστήριο στο site του:

Οι κοινές μετοχές είναι εκείνες οι οποίες παρέχουν στον κομιστή τους το δικαίωμα συμμετοχής στα κέρδη της εταιρίας, στην έκδοση νέων μετοχών, στο προϊόν της εκκαθάρισης της εταιρίας καθώς και δικαίωμα ψήφου στη Γενική Συνέλευση των μετόχων και δικαιώματα μειοψηφίας. Εμπεριέχουν όμως και μεγαλύτερο κίνδυνο απώλειας του κεφαλαίου διότι έπονται των προνομιούχων σε περίπτωση διάλυσης της επιχείρησης και ρευστοποίησης της περιουσίας της.

Οι προνομιούχες μετοχές είναι εκείνες που παρέχουν στον κομιστή τους επιπλέον προνόμια σε σχέση με τις κοινές μετοχές όσον αφορά την προτεραιότητα στη διανομή μερίσματος, στη συμμετοχή τους στις ΑΜΚ και στην περίπτωση διάλυσης της επιχείρησης, αλλά συνήθως στερούνται του δικαιώματος ψήφου στη Γενική Συνέλευση και άρα στη λήψη των σοβαρών αποφάσεων της επιχείρησης. Επίσης σε περιπτώσεις που μια εταιρία παρουσιάζει μια σειρά ζημιογόνων χρήσεων, στην πρώτη κερδοφόρο χρήση που θα παρουσιάσει και που θα μπορεί να μοιράσει μέρισμα, οι κάτοχοι των προνομιούχων μετοχών δικαιούνται να λάβουν σωρρευτικό μέρισμα και για τις προηγούμενες χρήσεις.

Οι μετοχές των Ελληνικών τραπεζών τώρα πια έχουν αξία σκουπιδιών, μερικά cents. 

Οι Τραπεζίτες έχουν χάσει περί τα 60δις από την αξία των μετοχών τους.

Αν κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες με κοινές μετοχές θα μείνουμε με τις ανίκανες διοικήσεις που πιθανών θα τις αλλάξουν οι πολιτικοί, με άλλες ανίκανες ΚΑΙ διεφθαρμένες που θα πουλούν δάνεια έναντι προμήθειας… Μιας και κανένα δεν θα νοιάζει το πραγματικό αποτέλεσμα στην οικονομία μας, μιας και κάνεις από αυτούς που θα τις διαχειρίζονται δεν θα έχει να κερδίσει τίποτα αν δεν τα αρπάξει… «Τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα»…

Αν όμως ΔΕΝ τις κρατικοποιήσουμε και εκδώσουμε προνομιούχες μετοχές οι Τραπεζίτες θα έχουν μπροστά τους την ευκαιρία να αλλάξουν τις διοικήσεις, να αλλάξουν την νοοτροπία που είχαν απέναντι στην καινοτόμο, εξαγωγική επιχειρηματικότητα (γιατί αλλιώς δεν γίνεται) και γρήγορα σε 4-5 χρόνια να έχουν βοηθήσει την οικονομία να ορθοποδήσει… Αν το κάνουν σωστά και δεν οχυρωθούν πάλι πίσω από τα «Τραπεζικά κριτήρια» που μας κατάστρεψαν, οι μετοχές τους θα αποκτήσουν ξανά αξία 30-40δις… Διαφορετικά, αν δεν τα καταφέρουν, θα μετατρέπονται σε κοινές στην 5ετια και θα χάνουν τις Τράπεζες τους και την ευκαιρία να θησαυρίσουν…

Ποια είναι η διαφορά; και γιατί δεν θα πουλούν δάνεια οι διοικήσεις σε αυτή την περίπτωση; Μα γιατί δεν θα τους αφήνουν οι ιδιοκτήτες τους να το κάνουν, οι Τραπεζίτες δηλαδή, γιατί αν το κάνουν δεν θα βγάλουν λεφτά... γιατί θα έχουν διαφορετικά συμφέροντα, για πρωτη φορά στα χρονικά, οι Τραπεζίτες με τις διοικήσεις των Τραπεζών τους...! Έτσι οι Τραπεζίτες θα αναγκάσουν τις διοικήσεις να δουλέψουν διαφορετικά!

Για να το δούμε με νούμερα:

Τώρα οι Τραπεζίτες κατέχουν στα χέρια τους 1-2δις αξία μετοχών, με τις τέσσερις μεγάλες Τράπεζες να έχουν κεφαλαιοποίηση 3-5δις. Αν πετάξει η οικονομία η κεφαλαιοποίηση τους θα γίνει 30-40δις, άρα τα 1-2δις θα γίνουν 10-20δις, αυτό είναι απόδοση x10 ++, σε μια πενταετία. Καλό ακούγεται… 

Εμείς σαν φορολογούμενοι θα πάρουμε πίσω προνομιακά μέρισμα, υπεραξία και μια οικονομία που θα φυσάει… πολύ καλό ακούγεται…

Ψύχραιμα κοιτώντας λοιπόν το ερώτημα, αισθάνομαι (παρόλο που δεν μου αρέσει ψυχολογικά) πως πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία, για το ΔΙΚΟ μας το συμφέρων όπου για πρώτη φορά στην Ιστορία μας συμβαδίζει με το δικό τους. (είδες η κ. Μερκελ...!)

Άρα η επιλογή των προνομιούχων μετοχών είναι Δαρβινική επιλογή και προάγει την φυσική επιλογή υπέρ της οικονομίας μας. 

Οι κοινές μετοχές προάγουν την τσέπη των διοικούντων και όχι απαραίτητα των ιδιοκτήτων (φορολογούμενων πολιτών)…

Αυτή είναι λοιπόν η θέση μου, προνομιούχες, δαγκωτό.

Η Apple έχει αξία μεγαλύτερη από τις 32 μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές τράπεζες…

Διαβάζοντας αυτό άρθρο http://bit.ly/ocmsPF σκέφτηκα πως η καινοτομία και η παράγωγη αξίας, ήταν, είναι και θα είναι, πάνω από όλα… Μετά σκέφτηκα πως οι Ελληνικές τράπεζες δεν έχουν κάνει κάτι διαφορετικό από τις Ευρωπαϊκές…

Σε αυτό το άρθρο http://bit.ly/nqRVKF φαίνεται πως οι επενδύσεις από κεφάλαια υψηλού κινδύνου (Venture Capital, VC) στην Ευρώπη είναι 7$ ανά κάτοικο, στην Αμερική στο σύνολο, είναι 72$, στο Ισραήλ είναι 142$ και στην φημισμένη Silicon Valley είναι 1800$... Ναι καλά διαβάσατε… 1800$ ανά κάτοικο… Γι' αυτό η Apple η Google και τόσες άλλες μικρές και μεγάλες εταιρείες, μπορούν να έχουν τετοια αξία μετά από χρόνια...

Στην Ελλάδα, κατά δήλωση της HVCA (η ένωση των VC’s στην Ελλάδα) από το 2001 μέχρι σήμερα έχουν επενδυθεί περίπου 100εκ. σε 44 δράσεις… το 35% των κεφαλαίων του ΤΑΝΕΟ, δηλαδή περίπου 1,3$ ανά κάτοικο… τα χρήματα αυτά είναι κατά 50% με εγγυήσεις του Ελληνικού δημοσίου… άρα 0.7$ ανά κάτοικο είναι από τις τράπεζες…

Ναι, 44 επενδύσεις μόνο!... Ανάμεσα από κατατεθειμένα περίπου, 6 – 7 χιλιάδες επενδυτικά σχέδια την τελευταία δεκαετία, στα Ελληνικά τραπεζικά VC’s… Ναι χιλιάδες…!!!

Δηλαδή επένδυση, στην καινοτομία σχεδόν ανύπαρκτη… 50εκ.€ σε μια δεκαετία… και ακόμα μικρότερη μιας και μόνο οι 16 δράσεις ήταν κάπως καινοτόμες και ελάχιστες πραγματικά υψηλού ρίσκου!!!

Οι δικαιολογίες πολλές… φταίνε οι ιδέες, οι Έλληνες entrepreneurs δεν μοιράζονται, το φορολογικό σύστημα και άλλα τέτοια περί επιχειρηματικής κουλτούρας και κράτους...

Στην πραγματικότητα κατά παραδοχή της HVCA δεν γίνονται ποτέ επενδύσεις σε start-ups, δηλαδή σε στάδιο πρώιμο (early stage) που δεν υπάρχει ούτε προϊόν, ούτε  έσοδα...

Και αυτό γιατι, δεν βγαίνουν τα διαχειριστικά έξοδα σε μικρές επενδύσεις κάτω του 1,5εκ ευρώ... δηλαδή οι προμήθειες των golden boys... έτσι δεν μπορούν να κάνουν μικρές επενδύσεις, 150-300χιλ € π.χ. σε βήματα, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται όλα τα start-ups...

Σε πρόσφατη διαβούλευση με το κράτος, με παρών το ΥΠΑΑΝ, την ΓΓΕΤ, την Ένωση Τραπεζών, σε ερώτηση σημαίνοντος Fund Manager (Evangelos Simoudis, Trident Capital) από την Silicon Valley, πως αν δεν κάνουν επενδύσεις σε βήματα σε πρώιμα στάδια με μικρά ποσά είναι δυνατών, αν είχε εφευρεθεί το Facebook στην Ελλάδα, να μην γινότανε ποτέ πραγματικότητα?... γιατί δεν θα έβρισκε χρηματοδότηση?... και η κυνική απαντηση των Ελληνικών VC's ήταν "Ναι, δεν υπάρχει περίπτωση ένα Facebook να ξεκινούσε με δική μας χρηματοδότηση στην Ελλάδα..."!!!

Έτσι συμβαίνει το οξύμωρο και οι τράπεζες μας που διαχειρίζονται τα VC's, τις Εταιρείες Επενδύσεων Κεφαλαιου ΥΨΗΛΟΥ ΡΊΣΚΟΥ, να διακατέχονται από τρόμο απέναντι στο επενδυτικό ρίσκο (risk aversion)... Απίστευτο?

Ένας διευθυντής επενδύσεων μου είχε πει το 2009, για μια καινοτόμο πρόταση που είχα καταθέσει τότε στο VC του και την καταγράφω στην πρώτη ανάρτηση αυτού του blog:

«κανονικά θα έπρεπε την πρόταση σου να την χρηματοδοτήσουμε με κλειστά μάτια… μιας και έχει όλα τα χαρακτηριστικά για μια επιτυχημένη επένδυση… αλλά τέτοια πρόταση δεν περνάει από το συμβούλιο… βλέπεις είναι βαριά τα συμβούλια… αν βάζαμε 1 εκ σήμερα θα θέλαμε σε 1 χρόνο να περνάμε 300χηλ στα σίγουρα… για να επενδύσουμε…» εγώ άφωνος… «Δηλαδή έπρεπε ήδη να είχες απόδοση ιδίων κεφαλαίων 30% με 40%, σήμερα… για να μπούμε στον κόπο να το φέρουμε στο συμβούλιο...» του απαντώ πως, αν είχα τέτοια έσοδα δεν θα ασχολούμουνα καν μαζί τους… «έχεις δίκιο, για αυτό και δεν βρίσκουμε επενδύσεις…» μα είστε κεφαλαίο υψηλού κινδύνου!!? είπα με απορία… 

Θα μου πείτε, είχε δίκαιο ο άνθρωπος, γιατί να επενδύσουν σε καινοτόμες δράσεις υψηλού ρίσκου? 

Δεν θα χάσουν τα λεφτά τους? 

Χμμμ… και τώρα που δεν επένδυσαν στην καινοτομία, στην εξωστρέφεια, στους νέους μας, στην οικονομία μας, τα κράτησαν, τα έκαναν καταναλωτικά δάνεια, τσιμέντα κ.α., δεν τα έχασαν, έτσι?

Για να δούμε τον παρακάτω πινάκα:

Ο πινάκας δείχνει την τιμή κλεισίματος της μετοχής των τεσσάρων μεγαλυτέρων Τραπεζών της χώρας μας και την κεφαλαιοποίηση τους σε δυο χρονικές στιγμές… Η πρώτη τον Αύγουστο του 2007 και η δεύτερη σήμερα… οι απώλειες είναι ορατές…

Κύριοι, οι τράπεζες μας έχασαν από την ΜΗ ορθολογική επένδυση στις καινοτόμες ιδέες των Ελλήνων μακράν περισσότερα… 

Όπως βλέπετε, επειδή η Ελλάδα έφτασε να μην παράγει τίποτα, με την αμέριστη βοήθεια των κυριών τραπεζιτών μας (βλέπε 6000 επενδυτικά σχέδια που απερρίφθησαν), τώρα έχασαν το 90% της αξίας των μετοχών τους…

Τι θα πάθαιναν αν έδιναν αντί 10εκ /χρόνο, 200εκ /χρόνο σε startups? Και τις επενδύσεις υψηλού ρίσκου τις κάναμε από 0,7$ ανά κάτοικο, 14$ ή 30$... Και είχαμε σημερα διπλάσιες εξαγωγές, ελάχιστα αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών... θα είχαμε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα στην Οικονομία μας?

Για σκεφτείτε τώρα και πείτε μου, ποιο είναι μεγαλύτερο ρίσκο? 

Να κινδυνεύεις να χάσεις 2δις ευρώ ή να χάσεις στα σίγουρα 64δις?

Κύριοι τραπεζίτες, αν είχατε μικρότερη απληστία, σήμερα η χώρα μας θα ήταν διαφορετική… 

«…είναι βαριά τα συμβούλια…» εεε?... Τώρα πληρώστε…

Απελευθερώνοντας τις ιδέες…

Νομίζω πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και μπορώ να δημοσιοποιήσω μια πρόταση μου, που έχουμε καταθέσει στην πολιτεία εδώ και αρκετό καιρό, σαν ΕΣΥΝΕ.

Αφορά ένα μηχανισμό που στον πυρήνα του βρίσκεται η απελευθέρωση των ιδεών και της επιχειρηματικότητας από τα δεσμά του κεφαλαίου… τα δεσμά έστω του αρχικού κεφαλαίου…

Ο μηχανισμός ονομάζεται iDea, όπου είναι τα αρχικά του Innovation Dipole Entrepreneurial Assessment, το Δίπολο Καινοτομίας αποτελείται από την δημιουργικότητα και την επιχειρηματικότητα. Δυο στοιχεία/πόλοι που αν συντονιστούν και ισορροπήσουν παράγουν Καινοτομία.

Θεωρώντας πως κανένας δεν θα επένδυε τον χρόνο του σε μια κακή ιδέα χωρίς ικανές απολαβές, καταλήγω σε έναν μηχανισμό, που αξιολογεί και επιλέγει μαζικά ιδέες, που κεντρίζουν το επιχειρηματικό ένστικτο.

Πως γίνεται αυτό; Απλώς βάζοντας τις ιδέες να τις αξιολογήσουν άνθρωποι που έχουν τα χαρακτηριστικά ενός business developer, με δεδομένο πως η θετική τους αξιολόγηση ισοδυναμεί με άμεση δέσμευση/συνεργασία/συνεταιρισμό με τον φέρων την ιδέα entrepreneur, ώστε κατά συνέπεια η σωστή αξιολόγηση να ισοδυναμεί με κέρδος.

Δηλαδή αντί να καταπιέζουμε το ένστικτο ενός αξιολογητή για πιθανή «λαμογιά», απλά να το επιβραβεύουμε. Δίνοντας έτσι την δυνατότητα μαζικά (και όχι μόνο σε κάποιους άγνωστους), σε όσους έχουν τα προσόντα, να είναι ελεύθερα αξιολογητές και εν δυνάμει μελλοντικοί συνεταίροι/συνεργάτες στην δράση που πιστεύουν. Ούτως ώστε αποκλειστικά με την εργασία τους και το ένστικτο τους, να μπορούν να καρπώνονται τα ωφέλει της επιτυχούς αξιολόγησης τους. Επιπλέον ποιος δεν θα σεβόταν την άποψη ενός αξιολογητή/συνοδοιπόρου σε μια επιχειρηματική δράση;

Δημιουργούμε με αυτόν τον τρόπο, ένα μηχανισμό αξιολόγησης σεβαστώ από όλους, εντελώς αξιοκρατικό, δημοκρατικό και ταυτόχρονα αδύνατο να χειραγωγηθεί, μιας και τα δυο μέρη που ορίζουν το αποτέλεσμα, προέρχονται από την ελεύθερη αγορά, έτσι λόγο της μαζικότητας και της αρχικής ανωνυμίας, κανείς δεν θα μπορεί να αλλοτριώσει την διαδικασία.

Η πολιτεία απλά βάζει μόνο τα χρήματα και τους κανόνες και εμείς απλά, αν θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή μας, πρέπει να είμαστε άριστοι και αποδοτικοί στο να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας, που όμως εμείς οι ίδιοι ορίσαμε έτσι ώστε τελικά να καινοτομούμε.

Ένας κανόνας που θα μπορούσε να θέσει η πολιτεία μπορεί να είναι λ.χ. η επιτυχία να ορίζεται από τις πωλήσεις αποκλειστικά στο εξωτερικό, αν θέλουμε να προωθήσουμε την εξωστρέφεια.

Ο μηχανισμός θα χρηματοδοτεί με 100% κεφάλαια την διαδικασία αρχικής ανάπτυξης (σύμφωνα με την οδηγία της ΕΕ 2006/C 194/02 άρθρο 5,1 d,e) ώστε όλοι να μπορούν να λάβουν μέρος χωρίς να εξαρτώνται από το αν η οικογένεια τους έχει χρήματα για να επένδυση. Επιπλέον ο μηχανισμός δεν θα επιτρέπει σε κανένα να κερδίσει (εκτός από τον αυστηρό βιοπορισμό) παρά μόνο όταν επιτύχει τον στόχο του.

Οι δράσεις θα λαμβάνουν χώρα σε ειδικά διαμορφωμένα τεχνολογικά πάρκα, τα χρήματα θα τα ελέγχουν οι οικονομικές υπηρεσίες των πάρκων και θα εκταμιεύονται ανάλογα με το business plan, που θα δημιουργείται στην πορεία της δράσης περνώντας επιτυχώς από τις φάσεις pre-seed, seed και startup. Μια δικλίδα ασφαλείας θα μπορούσε να είναι η καταγραφή της φυσικής παρουσίας των φορέων στο πάρκο, με την χρήση βιομετρικών ρολογιών παρουσίας προσωπικού.

Έτσι τελικά όσοι θα θέλουν πραγματικά να πετύχουν κάτι, θα δουλεύουν, όσοι θα θέλουν να εκμεταλλευτούν τον μηχανισμό, απλά θα αποβάλλονται από μόνοι τους ή αναγκαστικά.

Ενδεικτικά, με 75εκ. ευρώ θα μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε για έξι χρόνια 900 ιδέες με pre-seed από αυτές οι 450 θα συνέχιζαν σε seed και θα καταλήγαμε να τρέχαμε 180 start-ups όπου από αυτά οι 90 θα πετύχαιναν τον στόχο τους και θα αναχρηματοδοτώντας το σύστημα παράγοντας πάνω από 2000 σταθερές θέσεις εργασίας υψηλής αξίας άμεσα και έμμεσα...

Όπως βλέπετε δεν έχω μόνο τρέλα με τις εφευρέσεις και τους εφευρέτες αλλά επιπλέων, οραματίζομαι έναν κόσμο που όλοι μας θα έχουμε την δυνατότητα να απελευθερώνουμε την δημιουργικότητα μας, αξιοκρατικά χωρίς επίπλαστα εμπόδια, όπως κεφάλαια και επιτροπές σοφών.

Περισσότερες λεπτομέρειες για το iDea στην διεύθυνση: iDea Framework

Η πρόταση μου

Ας αρχίσουμε...

Αρκετό καιρώ προβληματίζομαι με το θέμα, έχω κάνει αρκετές προσπάθειες να το συζητήσω με πολλούς αρμόδιους, δημοσιογράφους, πολιτικούς κτλ. αλλά τίποτα… είναι σαν να χτυπώ το κεφάλι μου στο ντουβάρι…

Έτσι σαν ενεργός πολίτης, προβληματισμένος με το μέλλον μας, αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog προσδοκώντας να συζητήσουμε πιθανές λύσεις/προτάσεις για το τι θα θέλαμε από την πολιτεία να κάνει, για να μας βοηθήσει να καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τις ιδέες μας και να τις εξάγουμε στην παγκόσμια αγορά…

Ναι πιστεύω πως υπάρχουν Έλληνες με ιδέες… που αν τις υλοποιούσαμε σωστά θα έκαναν μεγάλη επιτυχία στην παγκόσμια αγορά… όμως δυστυχώς εξαφανίζονται σε αυτή την κινούμενη άμμο του συστήματος… υπάρχουν τρομερές ευκαιρίες εκεί έξω… είμαι σίγουρος! αρκεί να μπορέσουμε να τις αξιοποιήσουμε.

Ο σκοπός αυτού το blog είναι να βρούμε τον τρόπο. Αν εισακουστούν από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους θα έχουμε καταφέρει κάτι…

Γνωρίζω πως τολμώντας κάτι τέτοιο πολύ θα διαφωνήσουν με τις ιδέες μου, άλλη θα με χλευάσουν, κάποιοι άλλη θα με βάλουν στο μάτι… αλλά πιστεύω πως πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και να τολμούμε να την εκφράζουμε δημόσια αν θέλουμε κάτι να αλλάξει στον τόπο μας.

Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι οραματιστής, αλλά δεν πειράζει… ας το προσπαθήσουμε λοιπόν, να δούμε τι θα βγει...!

Πως ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα αυτά…

Είμαι ένας από τους 15 που αποκτήσαν πανευρωπαϊκό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 2008, εκκρεμεί στο αμερικανικό γραφείο το Αμερικανικό δίπλωμα και το Ιαπωνικό.

Είμαι δηλαδή ένας από τους 15 έλληνες που με την προσωπική του εργασία συνέβαλε κατά το 7% στον δείκτη καινοτομίας του ΟΟΣΑ για το 2008 για την Ελλάδα.

Σημειώστε πως δεν έχω πάρει ούτε ένα ευρώ από το κράτος ποτέ… είμαι από τους λεγόμενους αυτοαπασχολούμενους…

Από την Ναυτεμπορική…

«Νέα «βουτιά» για την ανταγωνιστικότητά μας

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009 07:00

Αλλες τέσσερις θέσεις έχασε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας το 2009, σε σύγκριση με το 2008, καταλαμβάνοντας την 71η θέση από την 67η που ήταν πέρυσι, σύμφωνα με το γενικό δείκτη ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum.»

Δηλαδή αν δεν ήταν η πατέντα μου μπορεί να ήμασταν στην 68η θέση το 2008 από 67η που τελικά ήμασταν…

Μπορεί να ακούγεται γελοίο… αλλά η καινοτομία έχει μεγάλη βαρύτητα στον εν λόγο δείκτη… η καινοτομία ή ερευνά & ανάπτυξη μετριούνται με τις λεγόμενες τριαδικές πατέντες, είναι οι πατέντες που είναι πραγματικά σοβαρές και έχουν δίπλωμα σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία… φυσικά επιπλέον μετριέται ο αριθμός των ερευνητών και το ποσοστό του ΑΕΠ που ξοδεύεται (θα έπρεπε να λέω επενδύεται) για έρευνα & ανάπτυξη… Αυτό όμως που ΜΕΤΡΑΕΙ τελικά, είναι το αποτέλεσμα αυτής της επένδυσης (σπατάλης) και καταγράφεται με τις τριαδικές πατέντες…

Το 2008 είχαμε μόνο μια πανευρωπαϊκή πατέντα από δημόσιο ερευνητικό ίδρυμα…

Βλέπετε τριαδική πατέντα ισούται με ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας… Εμείς στην Ελλαδίτσα μας δεν έχουμε χιλιάδες εργάτες που δουλεύουν για 1$, ούτε την δυνατότητα να κάνουμε βαριά βιομηχανία για να ανταγωνιστούμε τα τέρατα… Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκμεταλλευτούμε την δυνατότητα που μας δίνει η κατοχύρωση μιας ιδέας για να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Αν τώρα προσθέσουμε και την δυνατότητα που μας δίνει το Ιντερνέτ να επικοινωνήσουμε τα προϊόντα μας στα πέρατα του κόσμου, τότε έχουμε ελπίδα…

Το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες εξίσου μικρές και αδύναμες με εμάς με μεγάλη επιτυχία…

Για παράδειγμα η Φιλανδία ανά 1 δισ. ευρώ επενδύσεις στην Ε&Τ παράγουν 58 τριαδικές πατέντες ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο νούμερο είναι 8,8 τριαδικές πατέντες ανά δις. ευρώ…

Έχουμε δηλαδή 7 φορές χαμηλότερη εφευρετικότητα???!!!

Όχι… απλός δεν την αξιοποιούμαι…

Θα μου επιτρέψει η Ναυτεμπορική να σας δώσω ένα λινκ από ένα άρθρο της για να δείτε πως μια «γελοία ιδέα» πατενταρίστηκε, πως αξιοποιήθηκε, πως τελικά έδωσε, σε 150 οικογένειες, δουλειά και μερικά εκατομμύρια ευρώ στο ΑΕΠ της χώρας…

http://www.motionfx.gr/Files/mathima_epixir.pdf

Στην Ελλάδα δεν λειτουργεί τίποτα… Έχουμε ένα ΤΑΝΕΟ που χρηματοδοτεί κεφαλαία «υψηλού κινδύνου» υποτίθεται… τα λεγόμενα VC (Venture Capital) τα οποία απλώς δεν επενδύουν πουθενά… Υπάρχει μια μελέτη για τα VC στην ιστοσελίδα της ΓΓΕΤ

http://www.gsrt.gr/default.asp?FILE=items/5991/149

Εδώ θα βρείτε αναλυτικά γιατί δεν επενδύουν τα VC στην Ελλάδα… με πολύ δόση ευγένειας από τον μελετητή, μιας και τα VC είναι πελάτες του μελετητή… Από τις 200 προτάσεις που τους κατατίθενται ούτε στην μια δεν επενδύουν… Στον πίνακα 3 στην σελίδα 4, φαίνεται πως μόνο οι ξένοι επενδύουν σε εμάς (389εκ€ το 2005) αλλά εμείς ούτε 8εκ€ δεν επενδύσαμε στην Ελλάδα… έχουμε την μικρότερη σχέση εισερχόμενων επενδύσεων με εσωτερικών επενδύσεων από όλο το κόσμο…!

Όλα τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα της ΓΓΕΤ το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν αλόγιστα χρήμα στην αγορά… Δεν είναι τυχαίο πως εγώ, δεν μπορώ να επωφεληθώ από κανένα από αυτά… έχοντας κάνει την έννοια της καινοτομίας λάστιχο… η βαθμολογία που μπορεί να πάρει η κατοχή μιας πατέντας σαν την δικιά μου περιορίζεται στο 5% του συνόλου της βαθμολογίας για την έγκριση μιας πρότασης…! Κατά τα αλλά καινοτομία πάνω από όλα…

Ένας σύμβουλος ενός ελληνικού ιδιωτικού VC χρηματοδοτούμενου από το ΤΑΝΕΟ μου είπε πριν λίγο καιρώ… «κανονικά θα έπρεπε την πρόταση σου να την χρηματοδοτήσουμε με κλειστά μάτια… μιας και έχει όλα τα χαρακτηριστικά για μια επιτυχημένη επένδυση… αλλά τέτοια πρόταση δεν περνάει από το συμβούλιο… βλέπεις είναι βαριά τα συμβούλια… αν βάζαμε 1 εκ σήμερα θα θέλαμε σε 1 χρόνο να περνάμε 300χηλ στα σίγουρα… για να επενδύσουμε…» εγώ άφωνος… «Δηλαδή έπρεπε ήδη να είχες απόδοση ιδίων κεφαλαίων 30% με 40% σήμερα… για να μπούμε στον κόπο να το φέρουμε στο συμβούλιο...» του απαντώ πως αν είχα τέτοια έσοδα δεν θα ασχολούμουνα καν μαζί τους… «έχεις δίκιο, για αυτό και δεν βρίσκουμε επενδύσεις…» μα είστε κεφαλαίο υψηλού κινδύνου!!?… «Δεν πειράζει θα σε βοηθήσω εγώ να βρεις επενδυτές…» εγώ ημηλιπόθυμος…

Ο άνθρωπος πραγματικά δεν μπορούσε να το προτείνει στο συμβούλιο επενδύσεων… Κάτι πρέπει να αλλάξει, έτσι ώστε να μπορέσουν να τολμήσουν…

Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα… μου έχουν συμβεί και άλλα πολλά…

Αν δεν αλλάξει όλο αυτό και δεν εμπλακούν και οι τράπεζες ενεργά, θα καταστραφούμε σαν οικονομία ολοσχερώς… δεν μπορούμε πλέον εξελιχθούμε εισάγοντας τα πάντα και πουλώντας ο ένας στον άλλον… πρέπει να βγούμε προς τα έξω…

Αναμένω τα σχόλια σας και τις προτάσεις σας.