Οι Έλληνες το είπαμε πρώτοι… «ο τολμών νικά»!

Όλα αυτά τα χρόνια η ανάπτυξη στην χώρα μας, ως γνωστών, στηρίχτηκε στην κατανάλωση και στις δημόσιες δαπάνες. Όμως τα δανεικά τελείωσαν, δεν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε να καταναλώνουμε άκρατα όπως στο παρελθόν.

Δυστυχώς ο παραδοσιακοί πυλώνες της Ελληνικής οικονομίας, το εμπόριο, ο τραπεζικός τομέας και οι κατασκευές δεν μπορούν πλέον να είναι οι μοχλοί της ανάπτυξης, μιας και δεν υπάρχει πηγή νέου χρήματος στην παρούσα κατάσταση εφόσον ο δανεισμός από τις αγορές έχει οριστικά παγώσει.

Ο Τουρισμός μπορεί να είναι μια πηγή νέου χρήματος, αλλά στα στατιστικά στοιχεία που έχουμε διαθέσιμα για την τελευταία δεκαετία είναι ορατά έντονα σημάδια κορεσμού. Το ίδιο συμβαίνει και με την αγροτική παραγωγή και τις εξαγωγές. Το ποσοστό των επιχειρήσεων που μπορούν να γίνουν εξωστρεφής (αν δεν είναι ήδη) ανέρχεται περίπου στο 12% του συνόλου. Από αυτές τις επιχειρήσεις μόνο το 0,5% μπορεί να εξάγει εν’ δυνάμει προϊόντα υψηλής προστιθεμένης άξιας με περιθώρια κέρδους της τάξης του 60%, έτσι ώστε να εισρεύσει νέος πλούτος στην χώρα μας.

Είναι λογικό το ΕΒΕΑ να ζητά την αποπομπή του μνημονίου και όλων των μέτρων που καταπιέζουν την κατανάλωση, γιατί όποια στήριξη και αν παρέχει η πολιτεία σε ένα κλάδο (πλην των βιοτεχνιών) που βασίζεται στην κατανάλωση, γνωρίζουν και οι ίδιοι πως δεν θα είναι αρκετή.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα κομβικό σημείο στην ιστορία μας. Πρέπει να διαλέξουμε το που θα βάλουμε τα τελευταία μας πολεμοφόδια. Εμείς προτείνουμε το αυτονόητο, πρέπει επιτέλους να επενδύσουμε στις ιδέες μας έτσι ώστε αξιοποιώντας τες να παράγουμε καινοτομία, αυτή με την σειρά της θα μας δώσει το πολυπόθητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και μέσω της εξωστρέφειας θα έρθει ο πλούτος στην χώρα και θα αναγεννηθεί η κατανάλωση. Κατανοούμε πως αυτή η διαδικασία ακούγετε μακρόπνοη αλλά δυστυχώς, είναι η γνώμη μας πως, είναι μονόδρομος.

Δεν λέμε να μην στηριχτούν οι υπόλοιπες δυνάμεις της οικονομίας, απλός πιστεύουμε πως ένα ποσοστό της ενέργειας μας πρέπει να κατευθυνθεί επιτέλους στην αξιοποίηση των ιδεών μας. Πιστεύουμε πως αν οι παρεμβάσεις γίνουν σωστά και μαζικά θα αποδώσουν σε βάθος τριετίας σημαντικά αποτελέσματα και θα ανατάξουν την οικονομία συνολικά.

Οι Έλληνες είμαστε εφευρετικός λαός, αυτό είναι αυταπόδεικτο, ακόμα και από τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ για την καινοτομία και την τεχνολογία, κατέχουμε την πρώτη θέση σε παραγωγή τεχνογνωσίας για λογαριασμό άλλων χωρών, ενώ ταυτόχρονα το οξύμωρο είναι, πως είμαστε η τελευταία χώρα στην αξιοποίηση της γνώσης που παράγουμε, είναι ενδεικτικό πως στο γράφημα του ΟΟΣΑ, οι θεσμοί παροχής κεφαλαίου υψηλού ρίσκου και η παραγωγή διεθνών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας είναι σχεδόν στο απόλυτο μηδέν.

Ξέρετε οι ιδέες δεν παράγονται από ερευνητικά εργαστήρια μόνο, στην πραγματικότητα κατά 80% παράγονται από ιδιώτες εύστροφους δημιουργούς που στην προσπάθεια τους να λύσουν ένα πρακτικό πρόβλημα δημιουργούν μια νέα εφεύρεση.

Πρέπει να δημιουργήσουμε τους μηχανισμούς που θα «αρπάζουν» αυτές τις ιδέες και θα της αξιοποιούν στην διεθνή αγορά και να μην περιοριζόμαστε στην ακαδημαϊκή κοινότητα αποκλειστικά, με την προσμονή να προέρθει από εκεί η ανάπτυξη και οι νέες ιδέες.

Η ακαδημαϊκή και ερευνητική κοινότητα είναι μικρό μέρος της πυραμίδας που λέγετε καινοτομία, τα στοιχεία που αποτελούν την ιδία την πυραμίδα της καινοτομίας θα τα βρούμε κατά μεγάλη πλειοψηφία μόνον έξω από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Την καινοτομία που αλλάζει την οικονομία μιας χώρας την παράγουν η εφευρετικότητα, η επιχειρηματικότητα και η εξωστρέφεια.

Χρειαζόμαστε ένα σύστημα/μηχανισμό που από την μια μεριά θα μπαίνουν ακατέργαστες ιδέες, νέες ιδέες, δημιουργικότητα, επιχειρηματικότητα και από την άλλη θα βγαίνει εξωστρεφής καινοτομία. Ένα τέτοιο σύστημα, που θα εκμεταλλεύεται υπάρχουσες υποδομές, μαζικό, ανοικτό σε όλους, με αρχικά κεφάλαια από την πολιτεία, θα δημιουργήσει υπεραξίες τέτοιας κλίμακας που θα ανατρέψουν σταδιακά την επενδυτική ατολμία της κεφαλαιακής βάσης της χωράς, σε μια οικονομία φιλική προς τις επενδύσεις της καινοτομικής εξωστρεφούς επιχειρηματικότητας, με πολλές νέες θέσεις εργασίας, υψηλές αμοιβές, βασισμένες στην παραγωγή και όχι στην κατανάλωση και τον δανεισμό.

Έξαλλου οι Έλληνες το είπαμε πρώτοι… «ο τολμών νικά»!

Το ανεξάρτητο κράτος, άγνωστο μέχρι σήμερα, των «Απανταχού Κερδοσκόπων»

Ή διαφορετικά Financialization vs. Real Economy…

Ποια η διαφορά μεταξύ Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και Χρηματοπιστωτικού Καπιταλισμού;

Είναι η διαφορά που έχει μια κληματαριά από μια χρηματαριά (στα αγγλικά θα τα έλεγα σε ελεύθερη μετάφραση, Moneytree’s vs. Appletree’s)…

Η κληματαριά παράγει εξαιρετικά σταφύλια με ελάχιστο κόστος συντήρησης, προσφέρει σκιά και ωραίες στιγμές στους ανθρώπους που την έχουν… Άρα παράγει πλούτο στη ζωή μας…

Η χρηματαριά είναι ένα εικονικό «δέντρο» που παράγει «πλούτο» από το πουθενά, είναι εφεύρεση των μεγάλων «Investment Bank’s» παιδί των πολυπληθών οικονομολόγων του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Είναι τα σύνθετα χρηματοοικονομικά εργαλεία «Synthetic Financial Instruments» CDS, CDO, παράγωγα κτλ.

Η διαφορά που έχουν είναι σαφής, ένα τσαμπί σταφύλι αν το πας στην λαϊκή μπορείς να το πουλήσεις. Άρα ένα τσαμπί σταφύλι είναι πλούτος, η κληματαριά παράγει αξία ανταλλάξιμη στον πραγματικό κόσμο. Ακόμα και αν δεν είχαν εφευρεθεί τα χρήματα πάλι το τσαμπί θα είχε αξία.

Η μετοχή μιας επιχείρησης που παράγει οτιδήποτε έχει μια πραγματική αξία, επειδή εδράζεται σε κάτι άμεσα χρήσιμο, είναι λοιπόν και αυτή πραγματικά ανταλλάξιμη.

Αντίθετα οι χρηματαριές είναι μια σειρά «προϊόντων» (στοιχημάτων, επί στοιχημάτων), που δεν εδράζονται στον πραγματικό παραγωγικό κόσμο και δεν μπορούν να καλύψουν αυτά καθαυτά τα «προϊόντα» (αν υπάρχουν τέτοια στο φυσικό επίπεδο) καμιά πραγματική ανάγκη βιοπορισμού όπως η σίτιση, που αντίθετα όμως μπορεί να καλύψει ένα τσαμπί σταφύλι. Αν δεν είχαμε εφεύρει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα CDS θα ήταν κουρελόχαρτα.

Οι χρηματαριές λοιπών έχουν δημιουργήσει ένα φαινόμενο τα τελευταία 15 χρόνια που αποκαλείτε Financialization.

Επειδή η καθημερινή ενασχόληση και το κυνηγητό που απαιτεί η διαχείριση της επιχειρηματικότητας, είναι εξαιρετικά κουραστική διαδικασία, αρκετά δύσκολη και απαιτητέ μεγάλη προσπάθεια και εργατικότητα, οι «investment bankers», οι επενδυτές τους μαζί με την στρατιά των οικονομολόγων, των αναλυτών και των διαχειριστών τους, έχουν εφεύρει αυτό που τους βολεύει περισσότερο, δηλαδή μια σειρά «εικονικών προϊόντων» που τα ονομάζουν «synthetic financial instruments». Όπου στην πραγματικότητα είναι στοιχήματα επί στοιχημάτων που διακινούνται για να στοιχηματίζουν μεταξύ τους οι παραπάνω συντελεστές της αγοράς και έτσι να μπορούν να αυγατίζουν τα χρήματα τους χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να ασχολούνται με οτιδήποτε παραγωγικό και κουραστικό.

Αυτά τα στοιχήματα όμως μοχλεύουν άμεσα, με σχέση 1:100, το οτιδήποτε μπει στον στόχο τους… δηλαδή είναι δυνατών με 1δις ευρώ να καταποντίσεις ομόλογα αξίας 100δις ευρώ, με μερικά κλικ του ποντικιού σου…!

Μιλάμε για εκτόξευση της αδρεναλίνης του τζόγου, σε τρελά ύψη, για αυτούς που «παίζουν» με τέτοια παιχνίδια…

Αυτό το «παιχνίδι» όμως έχει κάποια προβλήματα:

• ΔΕΝ έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό, μιας και είναι συγκεκαλυμμένος τζόγος (όπως είπε ένας γερουσιαστής στον πρόεδρο της Goldman Sachs «έχετε μετατρέψει την Wall Street σε ένα απέραντο καζίνο»),
• ΔΕΝ αποτελεί υγιή δραστηριότητα (κάποιοι θα έλεγαν ηθική, εγώ την χαρακτηρίζω εγκληματική)
• Tο χειρότερο όμως είναι ότι καταπίνει με τρελούς ρυθμούς την πραγματική οικονομία…!

Κάποιοι παρομοιάζουν αυτό το φαινόμενο, με οικονομική μαύρη τρύπα που καταπίνει τα πάντα γύρω της… και ιδιαίτερα την πραγματική οικονομία!

Στον πινάκα που ακολουθεί φαίνεται με εξαιρετικό τρόπο το φαινόμενο…

Το GDP (το ΑΕΠ) των ΗΠΑ το 1995, προερχόταν κατά περίπου 18% από την λεγόμενη χρηματοοικονομική «βιομηχανία» (Financial industry), που αντικατοπτρίζεται από τις έξι μεγαλύτερες επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ.

Tα τελευταία 15 χρόνια το ποσοστό αυτό εκτοξεύτηκε για το 2009 στο τρελό μέγεθος του 62% !!! Δηλαδή μέσα σε 15 χρόνια η εικονική οικονομία από το 18% που ήταν τώρα αποτελεί τουλάχιστον το 62% της συνολικού μεγέθους της οικονομίας των ΗΠΑ…!

Δηλαδή συμπιέστηκε ο πλούτος της παραγωγικής οικονομίας των πολιτών των ΗΠΑ μέσα σε 15 χρόνια, από το 82% του ΑΕΠ στο 38% του ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να βρίσκετε όλος ο πλούτος της χώρας στα χέρια έξι επενδυτικών τραπεζών, επενδυμένος σε «synthetic financial instruments» και όχι στην πραγματική οικονομία…! Δηλαδή στις επιχειρήσεις που παράγουν αληθινή αξία και δίνουν δουλειά σε χιλιάδας ανθρώπους.

Δημιουργώντας έτσι τις συνθήκες για ένα «death spiral», που ξεκίνησε από την ανεργία που προκάλεσε και ανατροφοδότησε το σύστημα και κατάληξε στην κρίση του 2008.

Το εξωτερικό χρέος των ΗΠΑ είναι σε ευθεία συνάρτηση με την εξέλιξη του φαινομένου (Financialization) και τα μεγέθη βαίνουν παράλληλα.

Ανεβαίνει το ποσοστό των χρηματαριών έναντι των κληματαριών; αναβαίνει και ευθέως ανάλογα το χρέος…!

Αν παρατηρήσετε τα εξωτερικά χρέη των χωρών στον παρακάτω σύνδεσμο, θα προσέξετε πως χώρες που δεν έχουν εξελιγμένο «Financial Industry» και είναι βασικά αγροτικές οικονομίες ή έχουν υψηλά επίπεδα παραγωγής προϊόντων, έχουν εξαιρετικά χαμηλά χρέη. Η Ελλάδα ανήκει στην κατηγορία του, δεν παράγω και δεν έχω καμία χρηματοοικονομική βιομηχανία…

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_external_debt

Αβίαστα λοιπόν βγάζω το συμπέρασμα πως εκτός από τις 203 χώρες των Ηνωμένων Εθνών, έχει δημιουργηθεί ένα νέο άγνωστο μέχρι σήμερα «κράτος» (ένα χαρακτηριστικό όνομα θα ήταν η Χώρα των Κερδοσκόπων) που πολίτες του είναι οι απανταχού τον κόσμο μεγάλο-κεφαλαιούχοι και οι απανταχού υπηρέτες αυτού του συστήματος, κρατική του δομή είναι η λεγόμενη «International Financial Industry» και επίπεδο «ύπαρξης» είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό ηλεκτρονικό δίκτυο.

Αυτό το αόρατο κράτος προκαλεί το φαινόμενο που λέγετε Financialization και επιτίθεται ακατάσχετα στην πραγματική οικονομία με ολέθρια αποτελέσματα για τους ανθρώπους απανταχού στον κόσμο.

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει και είναι αμιγώς οικονομικός… ο εχθρός είναι η «Χώρα των Κερδοσκόπων»…

Λύσεις όπως αυτή που προτείνονται από το ΔΝΤ (IMF) με τον φόρο για τις τράπεζες είναι απλώς μια προσπάθεια συγκάλυψης του προβλήματος και στην πραγματικότητα μας αποσπά την προσοχή από τις αληθινές λύσεις που πρέπει να δοθούν για να καταπολεμήσουν το πρόβλημα στην ρίζα του.

Ποιες λύσεις; Μα είναι απλές,

Α) Ο κανόνας του «First-Tier», απόλυτη απαγόρευση σε οποιοδήποτε χρηματοοικονομικό στοιχείο του χρηματοπιστωτικού συστήματος που δεν έχει να κάνει άμεσα με μια πραγματική αξία στον πραγματικό κόσμο, δηλαδή το εκάστοτε χρηματοοικονομικό στοιχείο να πρέπει να είναι συνδεδεμένο σε ένα μόνο βήμα μακριά από την πραγματική αξία που αντιπροσωπεύει. Αυτό καταργεί όλα τα περίεργα παράγωγα (derivatives...) σαν τα CDS. Κάτω από προϋποθέσεις θα ήταν δυνατών να υπάρχουν μέχρι και «Second-Tier» παράγωγα αλλά με μηδενική μόχλευση.

Β) Η απαγόρευση στις τράπεζες να παίζουν των διττό ρόλο των “Investment Bank’s”, δηλαδή η απόλυτη αποσύνδεση τραπεζικής και επενδυτικής λειτουργίας. Να επανέλθει δηλαδή το “Boring Banking” που εφαρμόστηκε μετά το κραχ του 1930 και σταδιακά επανήλθε την δεκαετία του 1990. (Δηλαδή για να μην βαριούνται οι τραπεζίτες πρέπει εμείς οι υπόλοιποι να διαλυθούμε εντελώς… απίστευτο!)

Βεβαίως κάτι πρέπει επίσης να γίνει και με τις ασφαλιστικές με τις αντασφάλειες και την κεφαλαιακή τους επάρκεια απέναντι σε χρηματοπιστωτικούς κινδύνους με σπειροειδή χαρακτηριστικά…

Οτιδήποτε άλλο και αν δείτε σαν προτεινόμενα μετρά στις επόμενες G8, G20 κτλ. για εμένα είναι εκ του πονηρού…

Φανταστείτε έναν κόσμο που οι απανταχού επενδυτές να μπορούσαν μόνο, ήτε να δάνειζαν με τόκο (σχετικά χαμηλό 2-3%) ήτε αν ήθελαν μεγαλύτερες αποδόσεις να έπρεπε να επενδύουν μόνο σε πραγματικές επιχειρηματικές δράσεις… Σήμερα αντ’ αυτού έχουν τα «προϊόντα» τους και τζογάρουν σαν να ήταν παίκτες σε καζίνο…

Αυτή λοιπών είναι η διάφορα του Χρηματοοικονομικού Καπιταλισμού και του Επιχειρηματικού Καπιταλισμού και αυτή είναι η αιτία των δυνών που ζούμε.

Θα ήταν εξαιρετικά προοδευτικό και αριστερό ή αν θέλετε σοσιαλιστικό να βοηθούσαμε την επιχειρηματικότητα και όχι την άναρχη χρηματοπιστωτική ασυδοσία. Γιατί η μια παράγει πλούτο και δουλειές και η δεύτερη διαλύει τις κοινωνίες με σκοπό το κέρδος.

Για περισσότερες πληροφορίες, search internet for “Financialization” ή διαβάστε παρακάτω.

http://en.wikipedia.org/wiki/Financialization

http://rortybomb.wordpress.com/2010/05/04/13-bankers-financialization-and-the-real-economy/

Από την ομιλία μου στο Money Show στις 18/12/09

Money Show 2009

View more presentations from OESYNE OESYNE.

Οι δυο μορφές της ανταγωνιστικότητας

Καλή χρονιά σε όλους.

Ας ξεκινήσουμε την ανάλυση του προβλήματος... με το τι ανταγωνιστικότητα χρειαζόμαστε...

Υπάρχουν δυο είδη ανταγωνιστικότητας γενικής μορφής με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά που προσμετρούνται στις διάφορες μελέτες-βαθμολογίες-κατατάξεις από τους διαφόρους φορείς ανά τον κόσμο, με αντιδιαμετρικά αποτελέσματα κάθε μια στην οικονομία μιας χώρας.

Εσωστρεφής ανταγωνιστικότητα

Αφορά τους ξένους που αναζητούν κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα με κύριο όμως στόχο τη μεταφορά του πλούτου στις μητρικές του εξωτερικού και όχι τη διασπορά του στη χώρα επένδυσης.

Τα χαρακτηριστικά που ενδιαφέρουν τους ξένους επενδυτές:

• Χαμηλού κόστους εργατικό.
• Κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, όπως ορυκτός πλούτος, αγορά προς εκμετάλλευση κλπ.
• «Εξυπηρετικό» νομικό καθεστώς, π.χ. ίδρυση εταιρίας «σε μια μέρα».
• «Εξυπηρετικό» τραπεζικό και φορολογικό καθεστώς π.χ. Ελβετία.
• Γεωγραφική θέση 

Εξωστρεφής ανταγωνιστικότητα

Αφορά τις εξαγωγές μας. Η εισροή πλούτου προς τη χώρα μας.

Τα χαρακτηριστικά που ενδιαφέρουν τους ξένους οίκους αξιολόγησης: 

• Όγκος εξαγωγών προϊόντων.
• Όγκος εξαγώγιμων υπηρεσιών (τουρισμός, ναυτιλία).
• Ο αριθμός από τις τριαδικές πατέντες ανά έτος ή άλλως το πλήθος των Ελληνικών διεθνώς κατοχυρωμένων ευρεσιτεχνιών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Είναι κατανοητό πως η «εσωστρεφής ανταγωνιστικότητα» δεν πρόκειται να μας βοηθήσει να εκτινάξουμε την ανάπτυξή μας, αλλά ούτε και να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής του πολίτη. Ένας ξένος επενδυτής ενδιαφέρεται να βγάλει εύκολα κέρδη από μια χώρα, με αποτέλεσμα την εκμετάλλευση και εν συνεχεία την εκροή του πλούτου. Έτσι χώρες που έχουν πρόσφορο έδαφος για τέτοιου είδους επενδύσεις είναι πιο ψηλά στην «κατάταξη» από μια Ελλάδα που δεν προσφέρει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Επιπλέον το να είναι μια βιοτεχνία π.χ. ειδών σφολιάτας πιο ανταγωνιστική από την απέναντι βιοτεχνία επειδή π.χ. η πρώτη κατάφερε να πάρει μια επιδότηση (βλέπε ΕΣΠΑ) αλλά η δεύτερη δεν την πήρε, δεν αλλάζει το ισοζύγιο πληρωμών μιας και το παραγόμενο αποτέλεσμα εμείς το παράγουμε αλλά και εμείς το καταναλώνουμε (άσε που πρόκειται για κρατικά τροφοδοτούμενο αθέμιτο ανταγωνισμό). Άρα το να πουλάμε ο ένας στον άλλο και όλοι μαζί να αγοράζουμε από το εξωτερικό αποτελεί επίσης «εσωστρεφή ανταγωνιστικότητα».

Το αντίθετο συμβαίνει με την «εξωστρεφή ανταγωνιστικότητα» από την εσωστρεφή. Τα μεγέθη αυτά, συνήθως καταγράφονται από όλες τις «κατατάξεις» όταν είναι μεγάλα, μια χώρα ευημερεί. Φανταστείτε την Ελλάδα να διέθετε διπλάσιες από τις εξαγωγές που έχει σήμερα και εικοσαπλάσιες πατέντες από όσες παράγει σήμερα, σε ποια θέση θα ήταν σε αυτές τις «κατατάξεις».

Η συζήτηση για το μισθολογικό κόστος αφορά ως επί το πλείστων την εσωστρεφή ανταγωνιστικότητα ή την χαμηλής προστιθέμενης αξίας εξωστρεφή ανταγωνιστικότητα, όμως όπως είναι γνωστό στην χώρα μας χρειαζόμαστε μέσης και υψηλής προστιθέμενης αξίας ανταγωνιστικότητα μιας και εκεί είναι που έχουμε το πρόβλημα σύμφωνα με τις μελέτες της ΤτΕ και της Eurobank. Άρα η συζήτηση για το μισθολογικό κόστος είναι σχεδόν άτοπη μιας και δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, γιατί η παράγωγη μέσης και υψηλής προτιθέμενης αξίας είναι συνυφασμένη με τις υψηλές μισθολογικές αποδοχές. 

Τέλος η ίδρυση Εταιρίας «σε μια μέρα» θα είναι σημαντική πρόοδος επιπλέον, είναι σημαντικότερο να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στο τί θα παράγουν οι συγκεκριμένες εταιρίες και με ποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και πως θα βρουν πρόσβαση σε κεφάλαια υψηλού ρίσκου που χρειάζονται για να αναπτυχτούν.

Επιβάλλεται συνεπώς να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας.

Στο πώς θα μεγιστοποιήσουμε την «εξωστρεφή ανταγωνιστικότητα».

Η πρόταση μου

Ας αρχίσουμε...

Αρκετό καιρώ προβληματίζομαι με το θέμα, έχω κάνει αρκετές προσπάθειες να το συζητήσω με πολλούς αρμόδιους, δημοσιογράφους, πολιτικούς κτλ. αλλά τίποτα… είναι σαν να χτυπώ το κεφάλι μου στο ντουβάρι…

Έτσι σαν ενεργός πολίτης, προβληματισμένος με το μέλλον μας, αποφάσισα να φτιάξω αυτό το blog προσδοκώντας να συζητήσουμε πιθανές λύσεις/προτάσεις για το τι θα θέλαμε από την πολιτεία να κάνει, για να μας βοηθήσει να καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τις ιδέες μας και να τις εξάγουμε στην παγκόσμια αγορά…

Ναι πιστεύω πως υπάρχουν Έλληνες με ιδέες… που αν τις υλοποιούσαμε σωστά θα έκαναν μεγάλη επιτυχία στην παγκόσμια αγορά… όμως δυστυχώς εξαφανίζονται σε αυτή την κινούμενη άμμο του συστήματος… υπάρχουν τρομερές ευκαιρίες εκεί έξω… είμαι σίγουρος! αρκεί να μπορέσουμε να τις αξιοποιήσουμε.

Ο σκοπός αυτού το blog είναι να βρούμε τον τρόπο. Αν εισακουστούν από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους θα έχουμε καταφέρει κάτι…

Γνωρίζω πως τολμώντας κάτι τέτοιο πολύ θα διαφωνήσουν με τις ιδέες μου, άλλη θα με χλευάσουν, κάποιοι άλλη θα με βάλουν στο μάτι… αλλά πιστεύω πως πρέπει να έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και να τολμούμε να την εκφράζουμε δημόσια αν θέλουμε κάτι να αλλάξει στον τόπο μας.

Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι οραματιστής, αλλά δεν πειράζει… ας το προσπαθήσουμε λοιπόν, να δούμε τι θα βγει...!

Πως ξεκίνησα να τα σκέφτομαι όλα αυτά…

Είμαι ένας από τους 15 που αποκτήσαν πανευρωπαϊκό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 2008, εκκρεμεί στο αμερικανικό γραφείο το Αμερικανικό δίπλωμα και το Ιαπωνικό.

Είμαι δηλαδή ένας από τους 15 έλληνες που με την προσωπική του εργασία συνέβαλε κατά το 7% στον δείκτη καινοτομίας του ΟΟΣΑ για το 2008 για την Ελλάδα.

Σημειώστε πως δεν έχω πάρει ούτε ένα ευρώ από το κράτος ποτέ… είμαι από τους λεγόμενους αυτοαπασχολούμενους…

Από την Ναυτεμπορική…

«Νέα «βουτιά» για την ανταγωνιστικότητά μας

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009 07:00

Αλλες τέσσερις θέσεις έχασε η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας το 2009, σε σύγκριση με το 2008, καταλαμβάνοντας την 71η θέση από την 67η που ήταν πέρυσι, σύμφωνα με το γενικό δείκτη ανταγωνιστικότητας του World Economic Forum.»

Δηλαδή αν δεν ήταν η πατέντα μου μπορεί να ήμασταν στην 68η θέση το 2008 από 67η που τελικά ήμασταν…

Μπορεί να ακούγεται γελοίο… αλλά η καινοτομία έχει μεγάλη βαρύτητα στον εν λόγο δείκτη… η καινοτομία ή ερευνά & ανάπτυξη μετριούνται με τις λεγόμενες τριαδικές πατέντες, είναι οι πατέντες που είναι πραγματικά σοβαρές και έχουν δίπλωμα σε Ευρώπη, Αμερική και Ιαπωνία… φυσικά επιπλέον μετριέται ο αριθμός των ερευνητών και το ποσοστό του ΑΕΠ που ξοδεύεται (θα έπρεπε να λέω επενδύεται) για έρευνα & ανάπτυξη… Αυτό όμως που ΜΕΤΡΑΕΙ τελικά, είναι το αποτέλεσμα αυτής της επένδυσης (σπατάλης) και καταγράφεται με τις τριαδικές πατέντες…

Το 2008 είχαμε μόνο μια πανευρωπαϊκή πατέντα από δημόσιο ερευνητικό ίδρυμα…

Βλέπετε τριαδική πατέντα ισούται με ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας… Εμείς στην Ελλαδίτσα μας δεν έχουμε χιλιάδες εργάτες που δουλεύουν για 1$, ούτε την δυνατότητα να κάνουμε βαριά βιομηχανία για να ανταγωνιστούμε τα τέρατα… Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να εκμεταλλευτούμε την δυνατότητα που μας δίνει η κατοχύρωση μιας ιδέας για να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Αν τώρα προσθέσουμε και την δυνατότητα που μας δίνει το Ιντερνέτ να επικοινωνήσουμε τα προϊόντα μας στα πέρατα του κόσμου, τότε έχουμε ελπίδα…

Το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες εξίσου μικρές και αδύναμες με εμάς με μεγάλη επιτυχία…

Για παράδειγμα η Φιλανδία ανά 1 δισ. ευρώ επενδύσεις στην Ε&Τ παράγουν 58 τριαδικές πατέντες ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο νούμερο είναι 8,8 τριαδικές πατέντες ανά δις. ευρώ…

Έχουμε δηλαδή 7 φορές χαμηλότερη εφευρετικότητα???!!!

Όχι… απλός δεν την αξιοποιούμαι…

Θα μου επιτρέψει η Ναυτεμπορική να σας δώσω ένα λινκ από ένα άρθρο της για να δείτε πως μια «γελοία ιδέα» πατενταρίστηκε, πως αξιοποιήθηκε, πως τελικά έδωσε, σε 150 οικογένειες, δουλειά και μερικά εκατομμύρια ευρώ στο ΑΕΠ της χώρας…

http://www.motionfx.gr/Files/mathima_epixir.pdf

Στην Ελλάδα δεν λειτουργεί τίποτα… Έχουμε ένα ΤΑΝΕΟ που χρηματοδοτεί κεφαλαία «υψηλού κινδύνου» υποτίθεται… τα λεγόμενα VC (Venture Capital) τα οποία απλώς δεν επενδύουν πουθενά… Υπάρχει μια μελέτη για τα VC στην ιστοσελίδα της ΓΓΕΤ

http://www.gsrt.gr/default.asp?FILE=items/5991/149

Εδώ θα βρείτε αναλυτικά γιατί δεν επενδύουν τα VC στην Ελλάδα… με πολύ δόση ευγένειας από τον μελετητή, μιας και τα VC είναι πελάτες του μελετητή… Από τις 200 προτάσεις που τους κατατίθενται ούτε στην μια δεν επενδύουν… Στον πίνακα 3 στην σελίδα 4, φαίνεται πως μόνο οι ξένοι επενδύουν σε εμάς (389εκ€ το 2005) αλλά εμείς ούτε 8εκ€ δεν επενδύσαμε στην Ελλάδα… έχουμε την μικρότερη σχέση εισερχόμενων επενδύσεων με εσωτερικών επενδύσεων από όλο το κόσμο…!

Όλα τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα της ΓΓΕΤ το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν αλόγιστα χρήμα στην αγορά… Δεν είναι τυχαίο πως εγώ, δεν μπορώ να επωφεληθώ από κανένα από αυτά… έχοντας κάνει την έννοια της καινοτομίας λάστιχο… η βαθμολογία που μπορεί να πάρει η κατοχή μιας πατέντας σαν την δικιά μου περιορίζεται στο 5% του συνόλου της βαθμολογίας για την έγκριση μιας πρότασης…! Κατά τα αλλά καινοτομία πάνω από όλα…

Ένας σύμβουλος ενός ελληνικού ιδιωτικού VC χρηματοδοτούμενου από το ΤΑΝΕΟ μου είπε πριν λίγο καιρώ… «κανονικά θα έπρεπε την πρόταση σου να την χρηματοδοτήσουμε με κλειστά μάτια… μιας και έχει όλα τα χαρακτηριστικά για μια επιτυχημένη επένδυση… αλλά τέτοια πρόταση δεν περνάει από το συμβούλιο… βλέπεις είναι βαριά τα συμβούλια… αν βάζαμε 1 εκ σήμερα θα θέλαμε σε 1 χρόνο να περνάμε 300χηλ στα σίγουρα… για να επενδύσουμε…» εγώ άφωνος… «Δηλαδή έπρεπε ήδη να είχες απόδοση ιδίων κεφαλαίων 30% με 40% σήμερα… για να μπούμε στον κόπο να το φέρουμε στο συμβούλιο...» του απαντώ πως αν είχα τέτοια έσοδα δεν θα ασχολούμουνα καν μαζί τους… «έχεις δίκιο, για αυτό και δεν βρίσκουμε επενδύσεις…» μα είστε κεφαλαίο υψηλού κινδύνου!!?… «Δεν πειράζει θα σε βοηθήσω εγώ να βρεις επενδυτές…» εγώ ημηλιπόθυμος…

Ο άνθρωπος πραγματικά δεν μπορούσε να το προτείνει στο συμβούλιο επενδύσεων… Κάτι πρέπει να αλλάξει, έτσι ώστε να μπορέσουν να τολμήσουν…

Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα… μου έχουν συμβεί και άλλα πολλά…

Αν δεν αλλάξει όλο αυτό και δεν εμπλακούν και οι τράπεζες ενεργά, θα καταστραφούμε σαν οικονομία ολοσχερώς… δεν μπορούμε πλέον εξελιχθούμε εισάγοντας τα πάντα και πουλώντας ο ένας στον άλλον… πρέπει να βγούμε προς τα έξω…

Αναμένω τα σχόλια σας και τις προτάσεις σας.